De laatste dag: Tavira naar Faro en wandelen naar het vliegveld

 Vanmorgen werd ik vroeg wakker en zag ik dat mijn roomie, van wie ik wist dat ze om 9 uur op het vliegveld moest zijn, nog prinsheerlijk lag te dromen. Na een half uur vroeg ik of ze wakker was, dat was ze, en kort daarna stond ze op, om op haar gemakje haar tas in te pakken en gezellig te kwetteren. Haar bus zou om half negen vertrekken, het was inmiddels tien voor half negen, maar ze bus kwam toch altijd te laat, was haar beredenering. Een paar minuten voor half negen liep ze op haar dooie gemakje de kamer uit. Kort daarna kreeg ik een berichtje van haar via Instagram: toevallig was de bus vandaag precies op tijd gekomen, en had ze hem dus gemist. Wat een iconische meid. 

Mijn trein naar Faro zou pas om half twaalf vertrekken vanaf Tavira, dus ik ging nog even kijken bij het kasteel hier. En weer voelde ik me echt verdrietig om naar huis te gaan. Normaal heb ik dat niet zo sterk, maar ik denk dat deze vakantie, het mooie weer, het wandelen en het niks hoeven plannen me zo goed hebben gedaan, dat het nog wel even mocht voortduren. 

De trein was wonderbaarlijk genoeg op tijd, maar stond wel random even een kwartier stil bij een station. Even dacht ik eraan om vanaf Olhão zo’n vijftien kilometer naar Faro te wandelen, maar blijkbaar loop je dan ongeveer de helft van de kilometers langs een drukke snelweg, dus dat leek me geen leuk plan. 

In Faro at ik bij Vegan Box - zoals de naam al zegt, een veganistisch eetcafé. Het deed heel activistisch aan, met allerlei leuzen op de muren gespoten. Ik had eindelijk een Francesinha: de Paula Deen van de Portugese gerechten, een tosti met extra vlees en extra ei, verpakt in plakjes kaas, en overgoten met een biersaus, waardoor de kaas smelt en zich daarmee vermengt. Dit café serveerde een vegan versie: het was precies wat ik ervan verwacht had en het was heerlijk. Daarna slenterde ik nog wat door het oude centrum, op zoek naar een zo lelijk mogelijke koelkastmagneet. Helaas was de kapel van menselijke botten gesloten tot drie uur, dus haalde ik mijn rugzak op en begon ik aan mijn wandeling naar het vliegveld. De wandeling begint vanaf het treinstation en vanaf daar zie je de vliegtuigen al. Je loopt er, vanwege de Ria Formosa, in een grote boog naartoe. De wandeling duurde ongeveer een uurtje en hoewel ik links uitzicht had op de lagune, was het vooral een grindpad langs huizen. Ik vond het mooi om mijn wandelvakantie af te sluiten met een wandeling, helemaal tot aan het einde. 

Ik heb zo genoten van deze periode en het is een gek idee dat ik vanavond gewoon weer in mijn eigen bed slaap, na in talloze bedden langs de west- en zuidkust te hebben geslapen. Daarom hier wat leuke stats van deze trip:

- Aantal kilometers gehiket (dus exclusief wandelen door dorpjes en steden): 181 kilometer op de fishermen’s trail en circa 80 kilometer op de DIY trail, samen 261 kilometer. 

- Aantal stappen gezet in Portugal: circa 480.000, samen goed voor 343 kilometer 

- aantal bedden in geslapen: 15

- aantal keer meer dan een kilometer verdwaald: 1 keer (!!!)

- aantal tourist traps in getuimeld: 1 

Nog een fun fact: ik heb over elke dag een blogpost geschreven! Ik had niet verwacht dat ik het de hele vakantie zou volhouden. Zodra ik thuis ben zal ik wat leuke foto’s toevoegen via mijn laptop - dat lukte niet via de telefoon. 

Ik zit nu in het vliegtuig, en ga mijn telefoon in vliegtuigstand zetten. Tot snel! Xx

DIY Trail dag 5: Tavira naar Luz via Ria Formosa

 Vanmorgen bleef ik voor mijn doen wat langer in bed chillen. Normaal ga ik zo vroeg slapen dat ik vaak tussen zes en half zeven weer wakker word. Vandaag bleef ik chillen tot een uur of half negen, en kostte het me enige moeite om uit bed te gaan voor een douche. Bij het ontbijt had ik een tweede espresso nodig om wakker te worden. Eenmaal buiten, bepakt en bezakt, begon ik wat energie te krijgen. Ik liep via de oude binnenstad naar een beginpunt van de Ecovia, maar zag langs de weg mensen door de zoutpannen lopen, en dat is natuurlijk een veel leukere route. Het bleek een paradijs voor vogelaars: ik zag allemaal geweldige vogels die ik natuurlijk niet bij naam kon noemen, maar de witte flamingo’s herkende ik gelukkig wel. Ook zag ik een otter het wandelpad oversteken en verdween hij daarna in het water. De zoutpannen zijn onderdeel van het natuurpark Ria Formosa, een lagune van 60 kilometer lang, waar ontzettend veel biodiversiteit is. Omdat het allemaal zo vlak was en zo waterig, kreeg ik er een beetje Zeeuwse vibes van. Het deed me denken aan het achterland van de Zeeuws-Vlaamse duinen, wat nu steeds vaker aan de natuur wordt overgelaten, waardoor steeds meer vogels en andere dieren zich er vestigen. 

Het was heel ontspannend om even niet te hoeven klauteren of op te letten waar je je voet neerzet. Mijn gedachten konden even helemaal de vrije loop gaan. Ik kwam uit in Santa Luzia, een piepklein vissersdorpje, ook wel bekend als “de hoofdstad van de Octopus”. In de haven lagen allemaal kleine vissersbootjes. Ik liep door het dorpje heen en niet veel later bij het pad richting do Barril. Rondom het natuurpark is het strand vaak van het vasteland gescheiden door water, en moet je dus een Ferry pakken. Bij dit strand is echter een brug gebouwd, en kun je daarna een toeristisch treintje richting het strand pakken, of je maakt een wandeling van ongeveer een kwartier. Ik ging voor de wandeling en las ondertussen de bordjes over de vogels die er leven, zoals de ekster die hier naar de naam pica-pica luistert. Op het strand blies ik even uit met een broodje en een appel die ik van het ontbijtbuffet had gejat. Ik vervolgde mijn weg via de Ecovia: deze boog nu af van de geasfalteerde weg naar een gezellig grindweggetje. Ik eindigde mijn wandeling met vijftien kilometer in de benen bij het station van Luz, met het idee dat ik dan over een half uur de trein kon pakken (ze gaan hier niet zo vaak). Natuurlijk was de trein bijna een uur te laat, maar goed, ik had gelukkig nog een ander broodje te verorberen.

Daarna chillde ik wat in het hostel, liep ik een rondje door Tavira en at ik wat bij een super toeristisch Indiaas restaurant.  Ik was oprecht een beetje sad dat vandaag mijn laatste volle dag was, het had van mij nog langer mogen duren. Morgen kan ik gelukkig nog rustig aan doen, want ik vlieg pas om 6 uur. Mijn missie wordt om een strijkembleem en een koelkastmagneet van de Fishermen’s trail te vinden. Faro is geen onderdeel van de route, maar omdat wandelaars wel vanaf daar vliegen, hoop ik toch een beetje geluk te hebben. Missie twee wordt een vegan franceshina proberen. Zin in! 

DIY trail dag 4: naar de Spaanse grens en terug

Vandaag begon mijn dag met een ochtendwandeling naar de plaatselijke wasserette. Na een gratis ontbijtje bij het hostel ging ik iets heel leuks doen: met een boemeltreintje naar Vila Real de Santo António! Dat is de meest oostelijke stad in de Algarve, op de grens met Zuid-Spanje. De twee landen worden gescheiden door de rivier Guadiana. Je kunt in de verte vrij goed het Andalusische dorp Ayamonte zien en als je wilt, kun je een Ferry daarheen nemen. Ik slenterde wat rond en zag een wandeling wel zitten. Ik volgde de Ecovia en liep langs Mata Nacional das Dunas Litorais de Vila Real de Santo António, een enorm park dat tussen einde negentiende eeuw en begin twintigste eeuw is aangeplant. Diverse wandelroutes lopen door dit park, zo ook de PR2 richting Monte Gordo. Ik besloot die te volgen, omdat ik door een park lopen leuker vond dan op een fietspad langs een weg. De hele route liep door het park, en ik denk dat ik nog geen uur onderweg was. In Monte Gordo liep ik omlaag richting het strand, twijfelde even of ik zou doorlopen naar het volgende dorp, maar besloot uiteindelijk dat het mooi was geweest voor vandaag.

Onderweg naar het station liep ik langs zoutpannen waar ik in de verte grote vogels zag; zouden dat de witte flamingo’s zijn geweest? In het westen zag ik vooral ooievaren op de rotsen, maar ik begreep dat in het oosten de flamingo’s juist in grote getale aanwezig zijn.

Ik nam de trein weer terug, voor mij was een vierzits met drie oudere vrouwen. Ze waren de hele tijd stil, totdat een van de vrouwen uit het niets vroeg, met een dik Brits accent: “What does obrigado mean?” “Thank you,” reageerde haar vriendin droog. Eerder hoorde ik al iemand Gracias zeggen tegen de conducteur. Arme Portugezen. 

In Tavira maakte ik nog een avondwandeling. Het is een heel schattige, rustige stad en een goede uitvalsbasis omdat er in dit gedeelte van de Algarve een paar keer per dag treinen rijden. Het hostel zelf is ook heel fijn en ik deel mijn kamer tot nu toe maar met een iemand. Ik heb daarom nog een nacht  bijgeboekt. 

Terwijl ik dit schrijf voelt het bizar dat ik gisteren nog in het westen van de Algarve was, wat met zijn woeste natuur en rode kalksteen zo anders voelt dan het vlakke, met zoutpannen bezaaide oosten van de Algarve. Ik ben maar iets langer dan twee weken weggeweest, maar het voelt als veel langer omdat ik zoveel heb gezien en meegemaakt in zo’n korte tijd. Het is ook een gek idee dat morgen mijn laatste volle dag hier gaat zijn. Ik ben nu wel heel benieuwd naar die witte flamingo’s, dus morgen is het plan om richting Fuseta te lopen via de Ecovia. Nu ga ik lekker slapen, keep you posted <3

DIY trail dag 3: Porches naar Albufeira

Vandaag begon de dag weer met regen. Om half tien waagde ik het erop om naar buiten te gaan, maar al snel brak het weer los, dus schuilde ik nog even in het cafeetje van de supermarkt. Daarna was het bewolkt en voelde het even klef aan, maar al snel kwam de zon weer tevoorschijn. Zo voelt elke dag nu een beetje: het begint met regen, daarna klaart het op, en laat in de avond en in de nacht zijn er weer buien. 

Ik besloot een gedeelte van de Ecovia te lopen, door het achterland van de duinen, met plassen vol eendjes en vissen. Mijn voeten vonden het ook heel fijn om over vlonders te lopen. Op den duur boog de route af naar een dorp, en besloot ik mijn weg langs de kust te vervolgen. Dat bleek toch pittiger dan gedacht; mijn lijf begint echt een beetje op te raken, zeker nu in combinatie met ongesteld zijn. Maar ook omdat ik minder onder de indruk was van de vergezichten, die ik nu toch alweer twee weken zie. Bij het zoveelste strand dat lastig te bereiken was, wisten Duitse tegenliggers me te vertellen dat verderop de route naar Albufeira heel duidelijk  was gemarkeerd met rode stippen. Toen ik weer verder liep, stootte ik mijn blote teen aan een rotsblok, waardoor een stuk vel losliet en ik flink begon te bloeden. Snel spoelde ik mezelf af in de zee en strompelde ik verder. Onderweg merkte ik ook dat ik aan het doorlekken was, maar ik kon nergens een echt beschut plekje vinden. Half in het zicht keek ik, en zag ik dat ik een rode vlek in mijn gelukkig ook rode broek had. Ik liep door naar het eerstvolgende strand om een nieuwe broek aan te trekken en mijn bebloede broek en slipper af te spoelen. Daar merkte ik dat ik zo uitgeput was, ik zat ook echt te koken in de zon, dat ik in de schaduw achter een rots even ging uitblazen. Ik besloot dat ik nu echt genoeg had van het klauteren en zandhappen, en nog liever door toeristische dorpjes liep dan dat, en liep naar de eerstvolgende geasfalteerde weg, weg van de kust, kliffen en duinen. 

Ik at wat in een cafeetje en voelde wonderbaarlijk genoeg weer energie om nog een stukje te lopen. Ik strandde bij de haven van Albufeira, en haastte me daarna naar het busstation, want ik zag dat ik nog een bus naar Tavira kon boeken over een half uur. 

Eenmaal in Tavira aangekomen voelde ik gelijk een soort rust. Alsof de bewoners en toeristen in harmonie met elkaar vermengden; het zag eruit als een normale stad waar toevallig hier en daar wat toeristen rondliepen. Ik had megaveel honger en kreeg ineens echt een pizza craving, dus nam ik mezelf mee uit eten bij een pizzeria. Terug bij mijn hostel raakte ik aan de praat met mijn roomie, en nu lig ik in bed, klaar om zo lekker te slapen. Ik heb voor morgen even geen planning, dus ik ga zien wat de dag me brengt… tbc <3

DIY trail dag 2: Portimão naar Praia da Marinha

 De dag begon vandaag weer met een flinke hoosbui, dus ik besloot rustig af te wachten tot de zon weer doorbrak. Om half 11 nam ik een Bolt richting Praia dos Caneiros; ik had ook kunnen lopen, maar dat zou een saaie route langs de weg geweest zijn. Vanaf het strand mocht ik gelijk gaan klauteren. Eenmaal op de kliffen keek ik uit op de oneindige oceaan, met daarboven net zo oneindige donkere wolken. Boven mij was de lucht nog blauw, maar langzaam bewogen de donkere wolken zich richting de kliffen. In tien minuten raakte ik compleet doorregend. Omdat het eerder zo zonnig was, was ik bang dat het zou gaan onweren, en moest ik ineens denken aan Wandelvrouw. Wandelvrouw was een ietwat excentrieke vrouw uit het dorp waar ik opgroeide, die iedere dag een wandeling op haar bergschoenen maakte en daarbij langs ons huis liep. Ze leek ook altijd dezelfde beige korte broek, rode windjack en snelle zonnebril te dragen, waardoor ze door ons werd omgedoopt tot “wandelvrouw”. Mijn moeder, natuurlijk ook een wandelvrouw, raakte eens met haar aan de praat en zo kwamen we meer over haar te weten. Zo bestond haar lunch uit enkel een tomaat. Ook vertelde Wandelvrouw dat als het tijdens haar wandeling onweerde, ze in de sloot ging liggen. Dat vonden wij als kinderen natuurlijk hilarisch. Maar vandaag had Wandelvrouw misschien wel mijn leven kunnen redden. Ik zocht naar de laagste punten van de kliffen, waar ik ook kon gaan liggen mocht het gaan donderen. Gelukkig bleef het bij regen, maar mocht je ooit in een situatie als deze terecht komen en het gaat wél onweren, denk dan aan Wandelvrouw.

Na zich over de kliffen te hebben uitgestort, bewoog de wolk op zijn gemakje verder landinwaarts. Alsof er niets was gebeurd brak de zon weer door. Ik was ondertussen tot aan mijn ondergoed doorweekt.

Ik kwam hier en daar wat toeristen tegen, en genoot van alle interessante bordjes over het ontstaan van de rotsformaties en de enorme gaten en putten erin. Tegen de middag kwam ik steeds meer mensen tegen. Logisch natuurlijk, want de bekende Benagil en de Seven Hanging Valleys lagen op de route. Toch had ik het minder druk verwacht in mei, en ik merkte dat ik het hiken ook gelijk een stuk minder ontspannend vond. Ik voelde me ook onprettig met mijn klamme, half-droge kleding aan en deodorant die eraf geregend was (wat sowieso al slechts een zelfgemaakt mengsel was van kokosolie, zuiveringszout en maïszetmeel), tussen al die schone dagjesmensen. Ik had ook nog eens toevallig te weinig eten mee, en elk dorpje dat ik passeerde was super toeristisch met weinig tot geen fatsoenlijke en betaalbare vega opties. En ja, ik was ook nog eens ongesteld geworden, en werd er kort gezegd gewoon een beetje cray van om me in het massatoerisme te begeven. Op Praia da Marinha besloot ik daarom om een Bolt te nemen (yes, it’s getting out of hand) naar mijn accomodatie. Ik kwam er pas in mijn hotel achter dat de trail voor de Seven Hanging Valleys vanaf het westen eindigde in Praia da Marinha, en niet pas daar begon. Ik dacht dat ik ze dus niet allemaal had gezien, maar vond ze blijkbaar gewoon niet boeiender dan alle geweldige formaties die ik op deze vakantie al heb gezien en ben ze gewoon straal voorbij gelopen :) maar dat verklaart waarom het zo enorm druk was. 

Ik zou morgen eigenlijk verder wandelen naar Albufeira, maar echt, I can’t met deze drukte. Als het toerisme hier al zo massaal was, wil ik niet eens weten wat me ik Albufeira te wachten staat… Na wat speurwerk, blijkt dat vooral in de badplaatsen tegen westen van Faro het toeristische seizoen al vroeg begint, maar dat het ten oosten van Faro een heel stuk rustiger is. Dus wordt deze DIY hike een DIY-ception: ik wilde eigenlijk naar Vila Real de Santo António gaan, het laatste stadje voor de grens met Spanje en dus de meest oostelijke stad van de Algarve. Hier zijn echter alleen hotels, en ik heb behoefte aan sociaal contact. Dus heb ik een hostel voor twee nachten geboekt in Tavira, het stadje ten westen ervan. Morgen wandel ik naar Albufeira, vanaf daar pak ik de bus naar Tavira. Op dinsdag kan ik dan vanaf Tavira de bus naar Santo António pakken, en vanaf daar weer terug wandelen naar Tavira. Op woensdag check ik uit en loop ik weer verder richting het westen. Op donderdag vlieg ik in de namiddag terug naar huis vanaf Faro, en het lijkt mij dus heel grappig om naar het vliegveld te hiken, om deze wandelvakantie echt in stijl af te sluiten. Maar goed, dat zien we dan wel.

Ik slaap vanavond in Porches, wat een behoorlijk chique plaatsje blijkt te zien en dat is te zien aan de restaurantprijzen. Ik liep net even naar de plaatselijke supermarkt en kwam toen voor het eerst wilde honden tegen aan de overkant van de weg. Ze zagen er lief uit maar had geen idee hoe hongerig ze waren en daardoor hoe agressief. Gelukkig reden er auto’s voorbij waardoor ze niet naar mij toe konden oversteken. 

Ik ben nu weer in mijn hotelkamer, omringd door lekkernijen. Ik ga weer leuke verhaaltjes van Kafka lezen en dan lekker vroeg slapen. Welterusten en to be continued <3

DIY trail dag 1: Portimão naar Alvor

 Vandaag begon ik mijn dag met een wandeling naar Pingo Doce, waar ik wat lekkernijen en avondeten insloeg. Ik blijf hier nog een nachtje, dat scheelt veel gedoe. Vannacht had het geregend en nog steeds zag het weer er onguur uit. Ik besloot het toch te wagen op een wandeling naar het strand, toen het begon te regenen. Gelukkig was het een kort buitje en kon ik ergens onder een afdak schuilen. Niet veel later brak de zon door en was het een prachtige dag, de benauwdheid was ook snel was, alsof het nooit had geregend. 

Portimão doet me een beetje denken aan Rotterdam; het is een beetje rauw, een beetje aso, en er is een haven. Het eerste strand lag direct naast de haven en deed dus net zo dystopisch aan als Hoek van Holland. Zeker omdat er for some reason ook een graafmachine naast een enorme hoop zand midden op het strand stond geparkeerd. Er werden ook verschillende balsporten gespeeld, dat was dan wel weer leuk om te zien.

De wandeling naar Alvor liep weer grotendeels langs de kust, met af en toe een kleine detour landinwaarts, door bossen en langs weides. En echt, wat was het weer práchtig. Keer op keer blijf ik me verbazen over hoe mooi het hier is, hoe imposant de rotsformaties zijn, zeker wetende dat ze al duizenden jaren oud zijn en zich door de eeuwen heen zo hebben gevormd. Het was ook heel relaxed om gewoon op mijn slippers te lopen en alleen de benodigdheden voor de dag mee te hoeven nemen.

Toen ik op een bankje aan zee zat en mijn zonnebrandcreme wilde bijsmeren, kwam ik erachter dat de dop eraf was geval in mijn tas. Dat de vette smurrie overal zat vond ik nog niet het ergst. Het probleem is vooral dat deze zonnebrand om de een of andere reden heel erg stinkt. Toen ik hem voor het eerst op deed, ik had hem gekocht in Lissabon, vroeg ik me nog af of er misschien iets mee gebeurd was. Hij ruikt naar een ongewassen kleedje met hondenharen. Als ik de crème opsmeer, ruik ik voor mijn gevoel dus ook naar vieze hond. Inmiddels ben ik gewend geraakt aan de geur, maar zoals die me vanmiddag tegemoet kwam nadat hij werkelijk overal zat, was even slikken. Gelukkig had ik niet zoveel spullen in mijn tas meegenomen, en bleef de schade dus beperkt.

Zo tegen vijf uur pakte ik de bus terug naar Portimão. Ik merk dat ik op deze trip echt meer dan gemiddeld de bus heb genomen. Ondanks dat de Algarve vrij dunbevolkt is, is er best een prima busnetwerk en zijn ook de kleinere plaatsen goed te bereiken.

Ik ben nu weer terug in mijn hostel en ik ben nog steeds de enige, dus dat is een beetje lonely. Voor morgen heb ik een hotel met zwembad geboekt. Ik slaap normaal nooit in hotels, veel te duur, maar deze was met 47 euro net zo duur als het alternatief (een smoezelig hostel). Omdat de routes DIY zijn en Google Maps echt useless is in deze, is het lastig inschatten hoe lang ze precies duren. Ik heb wat inspiratie opgedaan bij een travel chick die hetzelfde heeft gedaan, maar zij had allerlei bijzondere taferelen zoals het over hekken moeten springen of stukken door de zee waden. Ik hoop dat dat me bespaard blijft. Ik heb nu maar gegokt dat het plaatsje waar ik slaap, zo’n 20 kilometer lopen is vanaf hier. En anders is er altijd nog de bus. Na de geweldige route van vandaag ben ik heel excited om verder richting het oosten te prutsen. Ik ga nu lekker verhaaltjes van Kafka lezen en misschien nog even stretchen, want die nek van me zit helemaal vast. Tot morgen!

De laatste etappe - Hortas do Tabual naar Sagres

 Gisteravond vertelde een Franse vrouw ons dat het maar tien kilometer lopen was naar Sagres vanaf het hostel, en dat het bijna helemaal vlak was, en dat ze er maar twee uur over gedaan had. Wij wilden dat heel graag geloven, maar waren allemaal natuurlijk een beetje getraumatiseerd door de leugens van de officiële website en de app Fish Map (ja, zo heet die echt). Ik had gisteravond ook een bus van Sagres naar Portimão geboekt om 3 uur, dus moest er ook echt op tijd zijn. Ik was dus heel benieuwd hoeveel kilometers me te wachten stonden, en vooral; hoeveel geklauter.

Ik begon de dag rustig en raakte aan de praat met een van de anderen gasten die ook haar tijd nam. We besloten samen een stukje te wandelen, maar het was zo gezellig dat ze me uiteindelijk pas uitzwaaide toen ik in de bus zat. We praatten over systemen, stomme mannen (ook een systeem) en onze baarmoeders. Blijkbaar deelden we een voorkeur in gespreksonderwerpen! De hike begon met wat geklauter, maar al snel werd de route relatief vlak en wisten tegenliggers ons te vertellen dat het smooth sailing was. We namen dus lekker veel lange pauzes en genoten van al die prachtige uitzichten. Op het laatst begon ik hem wel een beetje te stressen, ik had verwacht om 2 uur in Sagres te zijn, maar we waren toen nog onderweg. Uiteindelijk streken we om half 3 neer bij een cafeetje naast mijn bushalte waar we ceremonieel onze dagen samen afsloten met een galão en een pastel de nata. Eenmaal binnen begon het buiten flink te regenen, dus de timing was ook perfect. Ik vond het ook een mooie afsluiter van mijn trail: op mijn eerste dag was het in de ochtend bewolkt, daarna heb ik alleen maar zon gehad, en sloot ik de hike weer af met wolken en regen. Uiteindelijk hadden we trouwens volgens onze stappenteller 16 kilometer gelopen (minus 2 voor de wandeling van het hostel naar de trail), in plaats van de 10 op het bordje, dus de trail had weer gelogen tegen ons.

Natuurlijk was mijn bus te laat, dus hoefde ik ook niet te haasten. Eenmaal in de bus begon het besef in te dalen dat de trail nu echt volbracht was, en was ik een beetje sad. Ik heb zo’n fijne tijd gehad, en het voelde als een soort moving community van mensen die ik steeds weer overal tegenkwam. Het mooie vind ik er ook aan dat ik die mensen daarna waarschijnlijk nooit meer zal zien en dat dat ook niet hoeft. Daardoor worden de momenten juist ook waardevoller. Met mijn wandelmaatje van vandaag heb ik wel gegevens uitgewisseld, omdat je natuurlijk niet elke dag een fellow misandrist tegenkomt. 

Om half vijf reed de bus Portimão binnen en liep ik vanaf daar een kwartiertje naar mijn hostel. Het begon net weer een beetje te regenen toen ik de straat inliep. Dus weer een goede timing gehad. Ik ben de enige in het hostel, wat ik best wel creepy vind, ook omdat het heel modern en zielloos is; er is geen leuke decoratie oid. 

Portimão is super toeristisch, maar niet zo idioot toeristisch als overige plekken in de Algarve. Dat merkte ik gelijk op straat; ik hoorde eens niet alleen maar Brits en Duits om me heen. Ik werd ook heel gelukkig toen ik HappyCow opende: zooo veel opties! Uiteindelijk koos ik voor Cozinha de Sónia; een vegetarisch Indiaas restaurantje om de hoek. Dat bleek een schot in de roos; het was een heel schattig klein plekje met superlekker en vers eten. Ze hadden vegan lassi en de tofu paneer was echt heerlijk zacht en romig. Ik zat er alleen met nog een Oostenrijker (logisch want het was half zes) die een dagje Portimão vanuit Lissabon deed, vier uur heen en terug, omdat hij had gehoord over gave grotten hier.

Ik ben nu weer terug in mijn spookhostel, het onweerde hier net en blijkbaar gaat het morgen ook regenen. Dat is oké, want ik wilde toch een rustdag doen. Misschien een klein wandelingetje langs te kust, ik zie het wel.

Hoewel mijn officiële hike er dus op zit, ga ik wel verder met een DIY hike langs de zuidkust. Dus; to be continued!

Luz - Salema - Hortas do Tabual

 Na een verrassend lekker ontbijtje in de jeugdherberg pakte ik een Bolt naar Luz. Deze bleek goedkoper te zijn dan de bus, en natuurlijk ook veel sneller. Ik vond het wel vreemd dat het tarief zo laag was, drie euro nog wat, en vroeg me af of de chauffeur, die echt heel aardig was, er überhaupt iets aan overhield. Ik vond het ook belachelijk om zo weinig te betalen voor zo’n dienst, dus ik gaf haar contant nog een fooi.

Daarna begon de tocht en ik merkte dat ik er na een paar kilometer echt lekker in zat. Er waren geen moeilijke klimmen, het uitzicht was mooi, mijn voeten deden geen pijn, en ik voelde me energiek. Had dat semi-rustdagje toch nog z’n effect gehad. Ik ging nog wel op mijn bek, op echt een helling van maximaal tien procent, en ik zag het ook niet aankomen. Ik was aan het dagdromen en zette mijn voet denk ik neer op wat losse stenen, waardoor die weggleed. Vroeger ging ik tijdens wandelingen regelmatig op mijn bek, en het valt me altijd op hoe weinig zeer het eigenlijk doet omdat je lichaam echt in een split second reageert en zich aanpast. Ik bedacht me ook dat je natuurlijk niet met je hele lichaam valt, maar vanaf je voet tot aan je bil, en dat is natuurlijk maar een meter van de grond, dus misschien daarom ook minder pijnlijk.

Ik liep door het dorpje Bargau, wat echt heel cute was en minder toeristisch leek dan de overige badplaatsen. Om 1 uur kwam ik aan bij het strand van Salema en had ik deze etappe dus volbracht. Ik gokte dat het vanaf daar nog zo’n vier kilometer zou zijn naar mijn hostel, dus ik besloot uitgebreid te lunchen bij een all you can eat sushirestaurant met goede reviews. Op den duur bereikte ik een punt dat ik fijn verzadigd was, maar niet propvol. Ik stond nu voor de keuze om nog wat te bestellen, of de rekening te vragen. Ik neigde naar het laatste, maar iets in me deed besluiten om toch nog de crispy avocado roll en de sesamballetjes te bestellen. Ik weet nog dat ik, terwijl ik de nummers opschreef, bij mezelf dacht: doe. het. niet. Maar ik deed het toch. En jawel, met veel moeite propte ik mijn bestelling naar binnen en waggelde ik vervolgens verder richting mijn hostel.

Dat hostel bleek toch iets verder te zijn dan gedacht. Ik zou vandaag een deel doen van de Salema -Sagres etappe, die aangemerkt staat als de zwaarste van de hele route, maar op de een of andere manier ging ik er vanuit dat vooral het gedeelte rondom Sagres het zwaarst zou zijn. Misschien omdat Lagos en Luz praktisch vlak waren, verwachtte ik nu niet ineens spectaculaire hoogteverschillen. 

Dat had ik helemaal verkeerd ingeschat. Mijn God, wat was dit afschuwelijk. Berg op, berg af, met een volle sushibuik. Met een rood aangelopen hoofd baande ik me een weg omhoog, toen twee oudere tegenliggers aan me vroegen of het wel ging. “I’m fine, I’m just out of breath”, hijgde ik terug. Die vier kilometer bleken er ook geen vier te zijn, maar bijna twaalf. Bijna twaalf kilometer heb ik omhoog en omlaag geklauterd, nadat ik er al 11 in de benen had. Mijn mantra werd op den duur: alles wat ik vandaag loop, hoef ik morgen niet meer te lopen. Uiteindelijk kwam ik om half zes aan op Praia do Zavial, het punt waarop ik de etappe zou onderbreken om iets ten noorden ervan te overnachten. Ik was bijna euforisch, regelde een Bolt voor de laatste 2,5 kilometer naar het hostel, smeet mijn tas neer, trok mijn schoenen uit en rende richting de zee. 

De chauffeur bracht me naar het Hostel van Martijn, over wie ik een paar dagen terug tegen roomies had gegrapt dat ik een energetische aantrekkingskracht met hem voelde na het zien van zijn WhatsApp profielfoto en dat ik naar zijn hostel móést gaan. Martijn bleek in het echt wat ouder te zijn dan op zijn foto’s, maar gelukkig nog steeds heel aardig. Hij vertelde over hoe hij hier was beland, en ik moet zeggen, dat was inspiring.

Het hostel zelf was ook heel schattig en voelde heel huiselijk aan; omdat het een wat koudere avond was stond het houtkacheltje ook gezellig te knisperen. Iedereen in het hostel was weer zo leuk, ik ga dat zo erg missen. Vanavond waren we ook met alleen vrouwen, dat maakte het extra leuk en heel chill om ook in de dorms ongegeneerd je beha uit te kunnen trekken. Morgen loop ik mijn laatste etappe, met de mensen uit het hostel kwamen we tot de conclusie dat de website van de trail liegt over afstanden, dus ik ben benieuwd naar wat me te wachten staat.

Sagres - Luz - Lagos

Gisteravond kregen mijn roomie en ik er nog twee roomies bij: een wat ouder stel dat duidelijk not amused was dat ze in een hostel moesten slapen. Ze leken erg gestrest en waren nog tot laat in de avond luidkeels aan het discussiëren in een onverstaanbare taal, in de dorm. Gelukkig was ik zo moe dat ik als een blok in slaap viel, maar volgens mijn roomie snurkte de mannelijke helft van het stel zo hard dat hij niet kon slapen.

Tijdens het ontbijt raakte ik aan de praat met een man uit Florida, die wat stoere verhalen had over de schadeclaimcultuur in de VS, alligators die de poedels van pensionado’s willen opeten, en zijn vastgoedinvesteringsbedrijf. Hij was ook een surfer, kortom; een echte bro. Ik kwam ook een vrouw tegen met wie ik een paar dagen daarvoor ook in hetzelfde hostel sliep. Een andere ex-roomie kwam ik tegen in de supermarkt. Heel grappig om steeds dezelfde mensen tegen te komen op de meest willekeurige plekken.

Om iets na tienen haastte ik me naar de bus richting Espiche, vanaf waar ik nog een half uur moest lopen naar het startpunt.  Ik beklom de Rocha Negra, at mijn lunch daar onder een boom, genoot van het uitzicht en vervolgde mijn weg naar Lagos. Het laatste gedeelte was vooral over vlonderpaden, en was het ook direct drukker met toeristen uit Lagos die daar een rondje aan het lopen waren. Het eindpunt was minder climactisch dan bij de camino, vooral omdat het niet helemaal duidelijk was wat het eindpunt nou precies was. 

Na een lekkere lunch in het oude centrum ging ik naar het strand. Daar was het vrij koud, je merkt echt dat Lagos in een soort puntje in de zee ligt en daardoor ook alle (koude) wind vangt. Dus lag ik daar als een soort lijk in mijn normale kleding, zonder kleedje te slapen. Lagos is een heel schattig stadje maar vanwege het toerisme voelde ik niet de behoefte om er veel tijd door te brengen. En dus besloot ik ook om mijn rustdagen niet daar te pakken.

Ik sliep in een goedkope jeugdherberg in het oude centrum van Lagos, wat zorgde voor een grappige mix van party people en vermoeide wandelaars. Mijn dorm lag aan de straatkant, waar het vrij rumoerig was. Het voordeel van zo vermoeid zijn is echter dat je toch wel in slaap valt.

Vandaag pak ik de bus naar Luz en loop ik vanaf daar naar Salema, en een deel van de etappe Salema - Sagres. Om heel eerlijk te zijn, zie ik er een beetje tegenop. Het laatste gedeelte gaat pittig zijn, en ik merk aan mezelf dat het hebben van een korte wandeldag gisteren niet voldoende is geweest om bij te komen. Maar goed, even doorbijten en dan is morgen alweer de laatste dag van mijn hike! En dan kan ik echt gaan chillen, want ik heb een privékamer met kingsize bed in een hostel in Portimão geboekt. Nu al zin in :)

Raposeira naar Sagres

Omdat de eigenaar van het hostel ons er om half negen uit zou trappen, begon mijn dag vandaag vroeg. De Britse man had me verteld dat er ook een landweggetje is richting Vila do Bispo, dat Google Maps op de een of andere manier niet liet zien. Om kwart over zeven liep ik richting het dorp, om daar mijn tocht naar Sagres te vervolgen. 

In zowel Raposeira als in Vila do Bispo zag ik overal een soort juten poppen. Op bankjes, voor huizen, echt overal. Vandaag sprak ik erover met iemand in het hostel en blijkbaar is het een viering, Festa de Maia. De poppen representeren oude lokale ambachten, zoals vissers en boeren. 

Ik liep en liep, kwam onderweg niemand tegen, en voelde me een echte baddie dat ik zo vroeg was gaan wandelen. Moest ook wel, want dit zou mijn langste dag worden: 22 kilometer plus nog twee voor de wandeling van Raposeira naar Vila do Bispo. Totdat ik ineens dacht: dit komt me bekend voor. Ik keek even goed rond, en realiseerde me dat ik terug in Raposeira was beland. Ik had alle markeringen gevolgd, en snap nog steeds niet waar het fout ging. Zelfs de landinwaartse route zou richting het westen moeten gaan, stel dat ik die per ongeluk had genomen, en Raposeira ligt tegen oosten van Vila do Bispo. De trail komt er helemaal niet langs. Ik probeerde een Uber te regelen, maar op mijn oude telefoon werkte de app niet meer en de website laadde ook niet. Mijn telefoon had vannacht toevallig niet goed opgeladen, en mijn internet was sloom. Ik liep richting het hostel om daar even op te laden en de WiFi te gebruiken, maar er was niemand. 

Op dat moment begon mijn eerste menty-B van de reis, ik vond het zo kut dat ik vijf kilometer “voor niks” had gelopen op al zo’n lange tocht, en ik begreep ook niet hoe ik dan wél op de route kwam, en mijn telefoon had ook niet veel batterij meer. Ik appte de eigenaar van het hostel, en hij belde me dat ik maar een restaurantje in de buurt moest gaan, waar WiFi was en ik kon opladen. Daar dronk ik een galão die echt best lekker was, en bekeek ik mijn opties. En toen kwam de eigenaar van het hostel binnen gelopen, omdat hij aan de telefoon had gemerkt dat ik een breakdown had. Hij zei dat de route naar Sagres echt niet heel boeiend was; het eerste stuk was over saaie landweggetjes en daarna een stuk kust, maar zonder bijzonderheden. Hij raadde aan om de bus naar Sagres te pakken en vanaf daar naar de Cabo de São Vicente te lopen, omdat die wel gaaf was om te zien. 

En zodoende kwam ik om tien uur aan in Sagres en liep ik de route andersom naar de Kaap. Ik dacht dat ik er al was toen ik tegen Forte do Beliche aanliep, omdat dat echt prachtig was en heel leuk om zo dicht op de rand van de klif te lopen. Toen ik aankwam bij de echte Kaap, was het natuurlijk vol met toeristen. Het was wel heel gaaf om eens op het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland te staan. Er was ook een enorme rots in het water die leek op een bergschoen.

Via een andere route liep ik weer terug naar Sagres, richting mijn hostel dat in een soort mini buitenwijkje staat. Ik heb mijn eerste roomie al ontmoet, een Zwitserse fietser die zes talen spreekt. Hij is al anderhalve maand op fietstocht, nadat hij zijn baan heeft opgezegd. Samen gingen we wat eten bij een Indiaas restaurant. Daar maakte hij een grap, dat hij DJ was, “disk jockey”, maar dan “dish washer”, en hij maakte een beweging die zowel het boenen van een bord, als het draaien op een DJ-tafel kon betekenen. Hij lag dubbel om zijn eigen grap. Gelukkig was het eten wel lekker.

Morgen zou eigenlijk de zwaarste etappe zijn, richting Salema. Omdat daar geen slaapplek is, ook niet in de buurt, heb ik een beetje gepuzzeld. Ik pak morgen de bus vanaf hier naar Luz en wandel dan vanaf daar 13 kilometer naar Lagos, waar ik wel een betaalbaar hostel kon vinden. Dat komt goed uit, want dit stuk is makkelijk en ik heb behoefte aan een semi-chilldag, en dan is Lagos natuurlijk een goede aanwaaiplek. De dag erop pak ik de bus weer terug naar Sagres, waar ik de etappe met een kleine detour loop naar een slaapplek ten noorden van de etappe, dicht bij Salema. Vanaf daar loop ik de dag daarna dan weer via Salema naar Luz en dan heb ik alle etappes gedaan, weliswaar in een andere volgorde. Daarna heb ik nog een week de tijd. De GR7 blijkt iets te ver weg, maar er is hier in de Algarve ook een binnenlandse trail genaamd Via Algarviana. Deze is vrij pittig en voert je echt door the middle of nowhere, dus je moet ook goed voorbereid zijn. Voor nu hebben mijn pootjes behoefte aan wat rust. Maar opties zijn er in ieder geval.