Vandaag begon de dag weer met regen. Om half tien waagde ik het erop om naar buiten te gaan, maar al snel brak het weer los, dus schuilde ik nog even in het cafeetje van de supermarkt. Daarna was het bewolkt en voelde het even klef aan, maar al snel kwam de zon weer tevoorschijn. Zo voelt elke dag nu een beetje: het begint met regen, daarna klaart het op, en laat in de avond en in de nacht zijn er weer buien.
Ik besloot een gedeelte van de Ecovia te lopen, door het achterland van de duinen, met plassen vol eendjes en vissen. Mijn voeten vonden het ook heel fijn om over vlonders te lopen. Op den duur boog de route af naar een dorp, en besloot ik mijn weg langs de kust te vervolgen. Dat bleek toch pittiger dan gedacht; mijn lijf begint echt een beetje op te raken, zeker nu in combinatie met ongesteld zijn. Maar ook omdat ik minder onder de indruk was van de vergezichten, die ik nu toch alweer twee weken zie. Bij het zoveelste strand dat lastig te bereiken was, wisten Duitse tegenliggers me te vertellen dat verderop de route naar Albufeira heel duidelijk was gemarkeerd met rode stippen. Toen ik weer verder liep, stootte ik mijn blote teen aan een rotsblok, waardoor een stuk vel losliet en ik flink begon te bloeden. Snel spoelde ik mezelf af in de zee en strompelde ik verder. Onderweg merkte ik ook dat ik aan het doorlekken was, maar ik kon nergens een echt beschut plekje vinden. Half in het zicht keek ik, en zag ik dat ik een rode vlek in mijn gelukkig ook rode broek had. Ik liep door naar het eerstvolgende strand om een nieuwe broek aan te trekken en mijn bebloede broek en slipper af te spoelen. Daar merkte ik dat ik zo uitgeput was, ik zat ook echt te koken in de zon, dat ik in de schaduw achter een rots even ging uitblazen. Ik besloot dat ik nu echt genoeg had van het klauteren en zandhappen, en nog liever door toeristische dorpjes liep dan dat, en liep naar de eerstvolgende geasfalteerde weg, weg van de kust, kliffen en duinen.
Ik at wat in een cafeetje en voelde wonderbaarlijk genoeg weer energie om nog een stukje te lopen. Ik strandde bij de haven van Albufeira, en haastte me daarna naar het busstation, want ik zag dat ik nog een bus naar Tavira kon boeken over een half uur.
Eenmaal in Tavira aangekomen voelde ik gelijk een soort rust. Alsof de bewoners en toeristen in harmonie met elkaar vermengden; het zag eruit als een normale stad waar toevallig hier en daar wat toeristen rondliepen. Ik had megaveel honger en kreeg ineens echt een pizza craving, dus nam ik mezelf mee uit eten bij een pizzeria. Terug bij mijn hostel raakte ik aan de praat met mijn roomie, en nu lig ik in bed, klaar om zo lekker te slapen. Ik heb voor morgen even geen planning, dus ik ga zien wat de dag me brengt… tbc <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten