De dag begon vandaag weer met een flinke hoosbui, dus ik besloot rustig af te wachten tot de zon weer doorbrak. Om half 11 nam ik een Bolt richting Praia dos Caneiros; ik had ook kunnen lopen, maar dat zou een saaie route langs de weg geweest zijn. Vanaf het strand mocht ik gelijk gaan klauteren. Eenmaal op de kliffen keek ik uit op de oneindige oceaan, met daarboven net zo oneindige donkere wolken. Boven mij was de lucht nog blauw, maar langzaam bewogen de donkere wolken zich richting de kliffen. In tien minuten raakte ik compleet doorregend. Omdat het eerder zo zonnig was, was ik bang dat het zou gaan onweren, en moest ik ineens denken aan Wandelvrouw. Wandelvrouw was een ietwat excentrieke vrouw uit het dorp waar ik opgroeide, die iedere dag een wandeling op haar bergschoenen maakte en daarbij langs ons huis liep. Ze leek ook altijd dezelfde beige korte broek, rode windjack en snelle zonnebril te dragen, waardoor ze door ons werd omgedoopt tot “wandelvrouw”. Mijn moeder, natuurlijk ook een wandelvrouw, raakte eens met haar aan de praat en zo kwamen we meer over haar te weten. Zo bestond haar lunch uit enkel een tomaat. Ook vertelde Wandelvrouw dat als het tijdens haar wandeling onweerde, ze in de sloot ging liggen. Dat vonden wij als kinderen natuurlijk hilarisch. Maar vandaag had Wandelvrouw misschien wel mijn leven kunnen redden. Ik zocht naar de laagste punten van de kliffen, waar ik ook kon gaan liggen mocht het gaan donderen. Gelukkig bleef het bij regen, maar mocht je ooit in een situatie als deze terecht komen en het gaat wél onweren, denk dan aan Wandelvrouw.
Na zich over de kliffen te hebben uitgestort, bewoog de wolk op zijn gemakje verder landinwaarts. Alsof er niets was gebeurd brak de zon weer door. Ik was ondertussen tot aan mijn ondergoed doorweekt.
Ik kwam hier en daar wat toeristen tegen, en genoot van alle interessante bordjes over het ontstaan van de rotsformaties en de enorme gaten en putten erin. Tegen de middag kwam ik steeds meer mensen tegen. Logisch natuurlijk, want de bekende Benagil en de Seven Hanging Valleys lagen op de route. Toch had ik het minder druk verwacht in mei, en ik merkte dat ik het hiken ook gelijk een stuk minder ontspannend vond. Ik voelde me ook onprettig met mijn klamme, half-droge kleding aan en deodorant die eraf geregend was (wat sowieso al slechts een zelfgemaakt mengsel was van kokosolie, zuiveringszout en maïszetmeel), tussen al die schone dagjesmensen. Ik had ook nog eens toevallig te weinig eten mee, en elk dorpje dat ik passeerde was super toeristisch met weinig tot geen fatsoenlijke en betaalbare vega opties. En ja, ik was ook nog eens ongesteld geworden, en werd er kort gezegd gewoon een beetje cray van om me in het massatoerisme te begeven. Op Praia da Marinha besloot ik daarom om een Bolt te nemen (yes, it’s getting out of hand) naar mijn accomodatie. Ik kwam er pas in mijn hotel achter dat de trail voor de Seven Hanging Valleys vanaf het westen eindigde in Praia da Marinha, en niet pas daar begon. Ik dacht dat ik ze dus niet allemaal had gezien, maar vond ze blijkbaar gewoon niet boeiender dan alle geweldige formaties die ik op deze vakantie al heb gezien en ben ze gewoon straal voorbij gelopen :) maar dat verklaart waarom het zo enorm druk was.
Ik zou morgen eigenlijk verder wandelen naar Albufeira, maar echt, I can’t met deze drukte. Als het toerisme hier al zo massaal was, wil ik niet eens weten wat me ik Albufeira te wachten staat… Na wat speurwerk, blijkt dat vooral in de badplaatsen tegen westen van Faro het toeristische seizoen al vroeg begint, maar dat het ten oosten van Faro een heel stuk rustiger is. Dus wordt deze DIY hike een DIY-ception: ik wilde eigenlijk naar Vila Real de Santo António gaan, het laatste stadje voor de grens met Spanje en dus de meest oostelijke stad van de Algarve. Hier zijn echter alleen hotels, en ik heb behoefte aan sociaal contact. Dus heb ik een hostel voor twee nachten geboekt in Tavira, het stadje ten westen ervan. Morgen wandel ik naar Albufeira, vanaf daar pak ik de bus naar Tavira. Op dinsdag kan ik dan vanaf Tavira de bus naar Santo António pakken, en vanaf daar weer terug wandelen naar Tavira. Op woensdag check ik uit en loop ik weer verder richting het westen. Op donderdag vlieg ik in de namiddag terug naar huis vanaf Faro, en het lijkt mij dus heel grappig om naar het vliegveld te hiken, om deze wandelvakantie echt in stijl af te sluiten. Maar goed, dat zien we dan wel.
Ik slaap vanavond in Porches, wat een behoorlijk chique plaatsje blijkt te zien en dat is te zien aan de restaurantprijzen. Ik liep net even naar de plaatselijke supermarkt en kwam toen voor het eerst wilde honden tegen aan de overkant van de weg. Ze zagen er lief uit maar had geen idee hoe hongerig ze waren en daardoor hoe agressief. Gelukkig reden er auto’s voorbij waardoor ze niet naar mij toe konden oversteken.
Ik ben nu weer in mijn hotelkamer, omringd door lekkernijen. Ik ga weer leuke verhaaltjes van Kafka lezen en dan lekker vroeg slapen. Welterusten en to be continued <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten