Vandaag begon mijn dag met een ochtendwandeling naar de plaatselijke wasserette. Na een gratis ontbijtje bij het hostel ging ik iets heel leuks doen: met een boemeltreintje naar Vila Real de Santo António! Dat is de meest oostelijke stad in de Algarve, op de grens met Zuid-Spanje. De twee landen worden gescheiden door de rivier Guadiana. Je kunt in de verte vrij goed het Andalusische dorp Ayamonte zien en als je wilt, kun je een Ferry daarheen nemen. Ik slenterde wat rond en zag een wandeling wel zitten. Ik volgde de Ecovia en liep langs Mata Nacional das Dunas Litorais de Vila Real de Santo António, een enorm park dat tussen einde negentiende eeuw en begin twintigste eeuw is aangeplant. Diverse wandelroutes lopen door dit park, zo ook de PR2 richting Monte Gordo. Ik besloot die te volgen, omdat ik door een park lopen leuker vond dan op een fietspad langs een weg. De hele route liep door het park, en ik denk dat ik nog geen uur onderweg was. In Monte Gordo liep ik omlaag richting het strand, twijfelde even of ik zou doorlopen naar het volgende dorp, maar besloot uiteindelijk dat het mooi was geweest voor vandaag.
Onderweg naar het station liep ik langs zoutpannen waar ik in de verte grote vogels zag; zouden dat de witte flamingo’s zijn geweest? In het westen zag ik vooral ooievaren op de rotsen, maar ik begreep dat in het oosten de flamingo’s juist in grote getale aanwezig zijn.
Ik nam de trein weer terug, voor mij was een vierzits met drie oudere vrouwen. Ze waren de hele tijd stil, totdat een van de vrouwen uit het niets vroeg, met een dik Brits accent: “What does obrigado mean?” “Thank you,” reageerde haar vriendin droog. Eerder hoorde ik al iemand Gracias zeggen tegen de conducteur. Arme Portugezen.
In Tavira maakte ik nog een avondwandeling. Het is een heel schattige, rustige stad en een goede uitvalsbasis omdat er in dit gedeelte van de Algarve een paar keer per dag treinen rijden. Het hostel zelf is ook heel fijn en ik deel mijn kamer tot nu toe maar met een iemand. Ik heb daarom nog een nacht bijgeboekt.
Terwijl ik dit schrijf voelt het bizar dat ik gisteren nog in het westen van de Algarve was, wat met zijn woeste natuur en rode kalksteen zo anders voelt dan het vlakke, met zoutpannen bezaaide oosten van de Algarve. Ik ben maar iets langer dan twee weken weggeweest, maar het voelt als veel langer omdat ik zoveel heb gezien en meegemaakt in zo’n korte tijd. Het is ook een gek idee dat morgen mijn laatste volle dag hier gaat zijn. Ik ben nu wel heel benieuwd naar die witte flamingo’s, dus morgen is het plan om richting Fuseta te lopen via de Ecovia. Nu ga ik lekker slapen, keep you posted <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten