Vanmorgen bleef ik voor mijn doen wat langer in bed chillen. Normaal ga ik zo vroeg slapen dat ik vaak tussen zes en half zeven weer wakker word. Vandaag bleef ik chillen tot een uur of half negen, en kostte het me enige moeite om uit bed te gaan voor een douche. Bij het ontbijt had ik een tweede espresso nodig om wakker te worden. Eenmaal buiten, bepakt en bezakt, begon ik wat energie te krijgen. Ik liep via de oude binnenstad naar een beginpunt van de Ecovia, maar zag langs de weg mensen door de zoutpannen lopen, en dat is natuurlijk een veel leukere route. Het bleek een paradijs voor vogelaars: ik zag allemaal geweldige vogels die ik natuurlijk niet bij naam kon noemen, maar de witte flamingo’s herkende ik gelukkig wel. Ook zag ik een otter het wandelpad oversteken en verdween hij daarna in het water. De zoutpannen zijn onderdeel van het natuurpark Ria Formosa, een lagune van 60 kilometer lang, waar ontzettend veel biodiversiteit is. Omdat het allemaal zo vlak was en zo waterig, kreeg ik er een beetje Zeeuwse vibes van. Het deed me denken aan het achterland van de Zeeuws-Vlaamse duinen, wat nu steeds vaker aan de natuur wordt overgelaten, waardoor steeds meer vogels en andere dieren zich er vestigen.
Het was heel ontspannend om even niet te hoeven klauteren of op te letten waar je je voet neerzet. Mijn gedachten konden even helemaal de vrije loop gaan. Ik kwam uit in Santa Luzia, een piepklein vissersdorpje, ook wel bekend als “de hoofdstad van de Octopus”. In de haven lagen allemaal kleine vissersbootjes. Ik liep door het dorpje heen en niet veel later bij het pad richting do Barril. Rondom het natuurpark is het strand vaak van het vasteland gescheiden door water, en moet je dus een Ferry pakken. Bij dit strand is echter een brug gebouwd, en kun je daarna een toeristisch treintje richting het strand pakken, of je maakt een wandeling van ongeveer een kwartier. Ik ging voor de wandeling en las ondertussen de bordjes over de vogels die er leven, zoals de ekster die hier naar de naam pica-pica luistert. Op het strand blies ik even uit met een broodje en een appel die ik van het ontbijtbuffet had gejat. Ik vervolgde mijn weg via de Ecovia: deze boog nu af van de geasfalteerde weg naar een gezellig grindweggetje. Ik eindigde mijn wandeling met vijftien kilometer in de benen bij het station van Luz, met het idee dat ik dan over een half uur de trein kon pakken (ze gaan hier niet zo vaak). Natuurlijk was de trein bijna een uur te laat, maar goed, ik had gelukkig nog een ander broodje te verorberen.
Daarna chillde ik wat in het hostel, liep ik een rondje door Tavira en at ik wat bij een super toeristisch Indiaas restaurant. Ik was oprecht een beetje sad dat vandaag mijn laatste volle dag was, het had van mij nog langer mogen duren. Morgen kan ik gelukkig nog rustig aan doen, want ik vlieg pas om 6 uur. Mijn missie wordt om een strijkembleem en een koelkastmagneet van de Fishermen’s trail te vinden. Faro is geen onderdeel van de route, maar omdat wandelaars wel vanaf daar vliegen, hoop ik toch een beetje geluk te hebben. Missie twee wordt een vegan franceshina proberen. Zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten