Gisteravond vertelde een Franse vrouw ons dat het maar tien kilometer lopen was naar Sagres vanaf het hostel, en dat het bijna helemaal vlak was, en dat ze er maar twee uur over gedaan had. Wij wilden dat heel graag geloven, maar waren allemaal natuurlijk een beetje getraumatiseerd door de leugens van de officiële website en de app Fish Map (ja, zo heet die echt). Ik had gisteravond ook een bus van Sagres naar Portimão geboekt om 3 uur, dus moest er ook echt op tijd zijn. Ik was dus heel benieuwd hoeveel kilometers me te wachten stonden, en vooral; hoeveel geklauter.
Ik begon de dag rustig en raakte aan de praat met een van de anderen gasten die ook haar tijd nam. We besloten samen een stukje te wandelen, maar het was zo gezellig dat ze me uiteindelijk pas uitzwaaide toen ik in de bus zat. We praatten over systemen, stomme mannen (ook een systeem) en onze baarmoeders. Blijkbaar deelden we een voorkeur in gespreksonderwerpen! De hike begon met wat geklauter, maar al snel werd de route relatief vlak en wisten tegenliggers ons te vertellen dat het smooth sailing was. We namen dus lekker veel lange pauzes en genoten van al die prachtige uitzichten. Op het laatst begon ik hem wel een beetje te stressen, ik had verwacht om 2 uur in Sagres te zijn, maar we waren toen nog onderweg. Uiteindelijk streken we om half 3 neer bij een cafeetje naast mijn bushalte waar we ceremonieel onze dagen samen afsloten met een galão en een pastel de nata. Eenmaal binnen begon het buiten flink te regenen, dus de timing was ook perfect. Ik vond het ook een mooie afsluiter van mijn trail: op mijn eerste dag was het in de ochtend bewolkt, daarna heb ik alleen maar zon gehad, en sloot ik de hike weer af met wolken en regen. Uiteindelijk hadden we trouwens volgens onze stappenteller 16 kilometer gelopen (minus 2 voor de wandeling van het hostel naar de trail), in plaats van de 10 op het bordje, dus de trail had weer gelogen tegen ons.
Natuurlijk was mijn bus te laat, dus hoefde ik ook niet te haasten. Eenmaal in de bus begon het besef in te dalen dat de trail nu echt volbracht was, en was ik een beetje sad. Ik heb zo’n fijne tijd gehad, en het voelde als een soort moving community van mensen die ik steeds weer overal tegenkwam. Het mooie vind ik er ook aan dat ik die mensen daarna waarschijnlijk nooit meer zal zien en dat dat ook niet hoeft. Daardoor worden de momenten juist ook waardevoller. Met mijn wandelmaatje van vandaag heb ik wel gegevens uitgewisseld, omdat je natuurlijk niet elke dag een fellow misandrist tegenkomt.
Om half vijf reed de bus Portimão binnen en liep ik vanaf daar een kwartiertje naar mijn hostel. Het begon net weer een beetje te regenen toen ik de straat inliep. Dus weer een goede timing gehad. Ik ben de enige in het hostel, wat ik best wel creepy vind, ook omdat het heel modern en zielloos is; er is geen leuke decoratie oid.
Portimão is super toeristisch, maar niet zo idioot toeristisch als overige plekken in de Algarve. Dat merkte ik gelijk op straat; ik hoorde eens niet alleen maar Brits en Duits om me heen. Ik werd ook heel gelukkig toen ik HappyCow opende: zooo veel opties! Uiteindelijk koos ik voor Cozinha de Sónia; een vegetarisch Indiaas restaurantje om de hoek. Dat bleek een schot in de roos; het was een heel schattig klein plekje met superlekker en vers eten. Ze hadden vegan lassi en de tofu paneer was echt heerlijk zacht en romig. Ik zat er alleen met nog een Oostenrijker (logisch want het was half zes) die een dagje Portimão vanuit Lissabon deed, vier uur heen en terug, omdat hij had gehoord over gave grotten hier.
Ik ben nu weer terug in mijn spookhostel, het onweerde hier net en blijkbaar gaat het morgen ook regenen. Dat is oké, want ik wilde toch een rustdag doen. Misschien een klein wandelingetje langs te kust, ik zie het wel.
Hoewel mijn officiële hike er dus op zit, ga ik wel verder met een DIY hike langs de zuidkust. Dus; to be continued!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten