Na een verrassend lekker ontbijtje in de jeugdherberg pakte ik een Bolt naar Luz. Deze bleek goedkoper te zijn dan de bus, en natuurlijk ook veel sneller. Ik vond het wel vreemd dat het tarief zo laag was, drie euro nog wat, en vroeg me af of de chauffeur, die echt heel aardig was, er überhaupt iets aan overhield. Ik vond het ook belachelijk om zo weinig te betalen voor zo’n dienst, dus ik gaf haar contant nog een fooi.
Daarna begon de tocht en ik merkte dat ik er na een paar kilometer echt lekker in zat. Er waren geen moeilijke klimmen, het uitzicht was mooi, mijn voeten deden geen pijn, en ik voelde me energiek. Had dat semi-rustdagje toch nog z’n effect gehad. Ik ging nog wel op mijn bek, op echt een helling van maximaal tien procent, en ik zag het ook niet aankomen. Ik was aan het dagdromen en zette mijn voet denk ik neer op wat losse stenen, waardoor die weggleed. Vroeger ging ik tijdens wandelingen regelmatig op mijn bek, en het valt me altijd op hoe weinig zeer het eigenlijk doet omdat je lichaam echt in een split second reageert en zich aanpast. Ik bedacht me ook dat je natuurlijk niet met je hele lichaam valt, maar vanaf je voet tot aan je bil, en dat is natuurlijk maar een meter van de grond, dus misschien daarom ook minder pijnlijk.
Ik liep door het dorpje Bargau, wat echt heel cute was en minder toeristisch leek dan de overige badplaatsen. Om 1 uur kwam ik aan bij het strand van Salema en had ik deze etappe dus volbracht. Ik gokte dat het vanaf daar nog zo’n vier kilometer zou zijn naar mijn hostel, dus ik besloot uitgebreid te lunchen bij een all you can eat sushirestaurant met goede reviews. Op den duur bereikte ik een punt dat ik fijn verzadigd was, maar niet propvol. Ik stond nu voor de keuze om nog wat te bestellen, of de rekening te vragen. Ik neigde naar het laatste, maar iets in me deed besluiten om toch nog de crispy avocado roll en de sesamballetjes te bestellen. Ik weet nog dat ik, terwijl ik de nummers opschreef, bij mezelf dacht: doe. het. niet. Maar ik deed het toch. En jawel, met veel moeite propte ik mijn bestelling naar binnen en waggelde ik vervolgens verder richting mijn hostel.
Dat hostel bleek toch iets verder te zijn dan gedacht. Ik zou vandaag een deel doen van de Salema -Sagres etappe, die aangemerkt staat als de zwaarste van de hele route, maar op de een of andere manier ging ik er vanuit dat vooral het gedeelte rondom Sagres het zwaarst zou zijn. Misschien omdat Lagos en Luz praktisch vlak waren, verwachtte ik nu niet ineens spectaculaire hoogteverschillen.
Dat had ik helemaal verkeerd ingeschat. Mijn God, wat was dit afschuwelijk. Berg op, berg af, met een volle sushibuik. Met een rood aangelopen hoofd baande ik me een weg omhoog, toen twee oudere tegenliggers aan me vroegen of het wel ging. “I’m fine, I’m just out of breath”, hijgde ik terug. Die vier kilometer bleken er ook geen vier te zijn, maar bijna twaalf. Bijna twaalf kilometer heb ik omhoog en omlaag geklauterd, nadat ik er al 11 in de benen had. Mijn mantra werd op den duur: alles wat ik vandaag loop, hoef ik morgen niet meer te lopen. Uiteindelijk kwam ik om half zes aan op Praia do Zavial, het punt waarop ik de etappe zou onderbreken om iets ten noorden ervan te overnachten. Ik was bijna euforisch, regelde een Bolt voor de laatste 2,5 kilometer naar het hostel, smeet mijn tas neer, trok mijn schoenen uit en rende richting de zee.
De chauffeur bracht me naar het Hostel van Martijn, over wie ik een paar dagen terug tegen roomies had gegrapt dat ik een energetische aantrekkingskracht met hem voelde na het zien van zijn WhatsApp profielfoto en dat ik naar zijn hostel móést gaan. Martijn bleek in het echt wat ouder te zijn dan op zijn foto’s, maar gelukkig nog steeds heel aardig. Hij vertelde over hoe hij hier was beland, en ik moet zeggen, dat was inspiring.
Het hostel zelf was ook heel schattig en voelde heel huiselijk aan; omdat het een wat koudere avond was stond het houtkacheltje ook gezellig te knisperen. Iedereen in het hostel was weer zo leuk, ik ga dat zo erg missen. Vanavond waren we ook met alleen vrouwen, dat maakte het extra leuk en heel chill om ook in de dorms ongegeneerd je beha uit te kunnen trekken. Morgen loop ik mijn laatste etappe, met de mensen uit het hostel kwamen we tot de conclusie dat de website van de trail liegt over afstanden, dus ik ben benieuwd naar wat me te wachten staat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten