Raposeira naar Sagres

Omdat de eigenaar van het hostel ons er om half negen uit zou trappen, begon mijn dag vandaag vroeg. De Britse man had me verteld dat er ook een landweggetje is richting Vila do Bispo, dat Google Maps op de een of andere manier niet liet zien. Om kwart over zeven liep ik richting het dorp, om daar mijn tocht naar Sagres te vervolgen. 

In zowel Raposeira als in Vila do Bispo zag ik overal een soort juten poppen. Op bankjes, voor huizen, echt overal. Vandaag sprak ik erover met iemand in het hostel en blijkbaar is het een viering, Festa de Maia. De poppen representeren oude lokale ambachten, zoals vissers en boeren. 

Ik liep en liep, kwam onderweg niemand tegen, en voelde me een echte baddie dat ik zo vroeg was gaan wandelen. Moest ook wel, want dit zou mijn langste dag worden: 22 kilometer plus nog twee voor de wandeling van Raposeira naar Vila do Bispo. Totdat ik ineens dacht: dit komt me bekend voor. Ik keek even goed rond, en realiseerde me dat ik terug in Raposeira was beland. Ik had alle markeringen gevolgd, en snap nog steeds niet waar het fout ging. Zelfs de landinwaartse route zou richting het westen moeten gaan, stel dat ik die per ongeluk had genomen, en Raposeira ligt tegen oosten van Vila do Bispo. De trail komt er helemaal niet langs. Ik probeerde een Uber te regelen, maar op mijn oude telefoon werkte de app niet meer en de website laadde ook niet. Mijn telefoon had vannacht toevallig niet goed opgeladen, en mijn internet was sloom. Ik liep richting het hostel om daar even op te laden en de WiFi te gebruiken, maar er was niemand. 

Op dat moment begon mijn eerste menty-B van de reis, ik vond het zo kut dat ik vijf kilometer “voor niks” had gelopen op al zo’n lange tocht, en ik begreep ook niet hoe ik dan wél op de route kwam, en mijn telefoon had ook niet veel batterij meer. Ik appte de eigenaar van het hostel, en hij belde me dat ik maar een restaurantje in de buurt moest gaan, waar WiFi was en ik kon opladen. Daar dronk ik een galão die echt best lekker was, en bekeek ik mijn opties. En toen kwam de eigenaar van het hostel binnen gelopen, omdat hij aan de telefoon had gemerkt dat ik een breakdown had. Hij zei dat de route naar Sagres echt niet heel boeiend was; het eerste stuk was over saaie landweggetjes en daarna een stuk kust, maar zonder bijzonderheden. Hij raadde aan om de bus naar Sagres te pakken en vanaf daar naar de Cabo de São Vicente te lopen, omdat die wel gaaf was om te zien. 

En zodoende kwam ik om tien uur aan in Sagres en liep ik de route andersom naar de Kaap. Ik dacht dat ik er al was toen ik tegen Forte do Beliche aanliep, omdat dat echt prachtig was en heel leuk om zo dicht op de rand van de klif te lopen. Toen ik aankwam bij de echte Kaap, was het natuurlijk vol met toeristen. Het was wel heel gaaf om eens op het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland te staan. Er was ook een enorme rots in het water die leek op een bergschoen.

Via een andere route liep ik weer terug naar Sagres, richting mijn hostel dat in een soort mini buitenwijkje staat. Ik heb mijn eerste roomie al ontmoet, een Zwitserse fietser die zes talen spreekt. Hij is al anderhalve maand op fietstocht, nadat hij zijn baan heeft opgezegd. Samen gingen we wat eten bij een Indiaas restaurant. Daar maakte hij een grap, dat hij DJ was, “disk jockey”, maar dan “dish washer”, en hij maakte een beweging die zowel het boenen van een bord, als het draaien op een DJ-tafel kon betekenen. Hij lag dubbel om zijn eigen grap. Gelukkig was het eten wel lekker.

Morgen zou eigenlijk de zwaarste etappe zijn, richting Salema. Omdat daar geen slaapplek is, ook niet in de buurt, heb ik een beetje gepuzzeld. Ik pak morgen de bus vanaf hier naar Luz en wandel dan vanaf daar 13 kilometer naar Lagos, waar ik wel een betaalbaar hostel kon vinden. Dat komt goed uit, want dit stuk is makkelijk en ik heb behoefte aan een semi-chilldag, en dan is Lagos natuurlijk een goede aanwaaiplek. De dag erop pak ik de bus weer terug naar Sagres, waar ik de etappe met een kleine detour loop naar een slaapplek ten noorden van de etappe, dicht bij Salema. Vanaf daar loop ik de dag daarna dan weer via Salema naar Luz en dan heb ik alle etappes gedaan, weliswaar in een andere volgorde. Daarna heb ik nog een week de tijd. De GR7 blijkt iets te ver weg, maar er is hier in de Algarve ook een binnenlandse trail genaamd Via Algarviana. Deze is vrij pittig en voert je echt door the middle of nowhere, dus je moet ook goed voorbereid zijn. Voor nu hebben mijn pootjes behoefte aan wat rust. Maar opties zijn er in ieder geval.