Ik had dit nog niet verteld, maar op mijn eerste nacht in Porto Covo, deelde ik mijn kamer met drie vrouwen die bevriend met elkaar waren. Ze hadden een zwijnenstal van de kamer gemaakt, en waren bovendien continu luidruchtig in gesprek in een taal die ik niet kon verstaan. Ik weet nog dat ik, toen ik twee etappes moest overslaan bij gebrek aan accomodatie, bij mezelf dacht: nou, op zijn minst hoef ik die vrouwen niet meer tegen te komen in hostels.
Gisteravond kwam ik thuis van mijn etentje, en ging ik in alle rust in de woonkamer mijn boek lezen. Totdat de deur openging, en die drie vrouwen binnen kwamen gelopen. Ik weet niet hoe of waarom, maar blijkbaar hadden ze ook ergens wat etappes overgeslagen en hadden ze heel toevallig in dezelfde vila een kamer geboekt. Het gekwetter begon natuurlijk direct weer. Gelukkig waren ze vanochtend weer vroeg opgerot.
Ik had het plan wat langer te blijven hangen in de vila, omdat ik wilde ontbijten met marmels. Ik was dus aan het wachten totdat dat cafeetje om half elf open zou gaan, maar ik merkte dat ik toch wel honger had, dus at ik alvast wat havermout. Tijdens het inpakken deed ik alvast mijn halve pizza in de oven, zodat de korst weer knapperig kon worden. Toen ik de pizza rook merkte ik dat ik toch nog wel honger at, dus ik at alvast een puntje, en nog een, tot ik uiteindelijk alles op had. Eigenlijk zat ik daarna nog steeds niet vol.
De marmels waren helaas een beetje underwhelming, maar als Bentebakes ben ik natuurlijk gewoon heel kritisch op baksels.
Mijn tocht begon weer over landweggetjes, maar ging al snel over in duinen en vervolgens klif op, klif af, telkens opnieuw. Deze etappe was aangemerkt als “moderate”, nou, misschien voor een berggeit. Misschien kwam het omdat mijn maag een kom havermout, een halve pizza en twee marmels te verteren had, en mijn lijf daarom minder energie beschikbaar had voor wilde wandelavonturen, maar ik vond het echt heel heftig. Ik was op den duur zo buiten adem dat ik middenin een klim even moest uitrusten. Het laatste stuk was gelukkig weer landinwaarts en grotendeels vlak. In Vila do Bispo deed ik boodschappen bij de Aldi. Het valt op dat ook in de kleinere dorpjes, het assortiment echt heel goed is. Ik had echter vooral heel veel zin in kidneybonen, dus haalde dat, en nog wat groenten, broodjes en hummus.
Omdat in Vila do Bispo, het eindpunt van deze etappe, geen betaalbare accomodatie was, had ik iets geboekt in Raposeira, twee kilometer verderop. Google wilde me echter langs een autoweg laten wandelen, en dat leek me niet zo’n goed idee. En dus stapte ik in de lokale bus, waar een halte later een hele rits schoolkinderen ook instapte. Dat was een leuke local experience.
In het hostel trof ik op mijn bed een maoam snoepje en een agressief briefje met instructies aan. De eigenaar, die eerder door een wandelaar dus als weird werd omschreven, kwam later binnen en bleek toch heel aardig te zijn.
Ik deelde mijn kamer met een oudere Duitse vrouw, die voordat haar vakantie begon een ongeluk had gehad op de fiets. Toch had ze erop gestaan dat ze haar hike ging doen. En dus had ze een arsenaal aan medicijnen en cremetjes meegenomen. Ze vertelde me, terwijl ze haar knie aan het koelen was met twee zakken ingevroren kant-en-klaar maaltijden, dat ze meestal de bus pakte en regelmatig moest onderhandelen om onderin het stapelbed te mogen slapen.
Ik raakt ook aan de praat met een Britse man die eerst de GR7 had gelopen in Spanje, waar hij praktisch alleen was. Hij deed nu de Fishermen’s trail voor het sociale contact. Nou, dat was te merken. De beste man stopte niet met praten. Zelfs de meest simpele vraag (“heb jij zout gezien?”) gaf hem aanleiding om een ellenlange, zeer oninteressante anekdote op te hangen. Het GR7-verhaal bleef echter wel hangen, want ik ben op zoek naar routes om mijn laatste dagen hier te slijten.
Er was ook een jonge vrouw van 20 die een gigantische backpack bij zich had. Ik vroeg of er een tent in zat ofzo, maar nee, alleen de essentials. Ze ging in totaal twee maanden reizen. Vandaag had ze, omdat ze geen slaapplek kon vinden in het vorige dorp, twee etappes gelopen. 35 kilometer, met die enorme rugzak.
Kortom, het was weer een bijzonder gezelschap. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik om half 9 al op bed ging liggen en niet lang daarna in slaap viel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten