Arrifana naar Carrapateira

Vanmorgen begon ik mijn dag met een roomie die even een mental breakdown had, omdat ze ziek was geworden van het restje saag paneer dat ze de hele dag in haar hete tas had vervoerd en gisteravond  had opgegeten. Ze raakte ook in de stress van het steeds naarstig moeten zoeken naar slaapplek. Na een lekkere huilbui vrolijkte ze weer op en gingen we ontbijten. Dit hostel had een heel fancy ontbijt bestaande uit een koffie naar keuze, avo toast en chiapudding met fruit voor maar 8 euro. Ik vond het zo gezellig met mijn roomies dat ik een beetje baalde dat ik verder ging lopen - ook had ik wel behoefte aan een rustdag. Maar vanwege de ratrace omtrent accomodatie, heb ik komende drie nachten al geboekt en moet het chillen nog even wachten.

Om half 11 vertrok ik dan toch maar. Tijdens het klauteren merkte ik dat mijn lichaam echt een beetje moe was. De eerste tien kilometer was over kronkelende landweggetjes, omhoog en omlaag. Daarna liep de weg over in zanderige duinen, om vervolgens te eindigen in een lang strand. Op het strand moesten we om een soort rotsformatie heenlopen, via de zee. Natuurlijk kletste een golf op mij neer toen toen ik overstak. Daarna was het nog een heel klein stukje omhoog door het zand - ik was het op dit moment zo beu - en bereikte ik mijn pension. De uitbater was een Nederlandse vrouw, die toevallig een dagje vrij was, en dus werd vervangen door señora Carin. Carin was nog maar acht weken in Carrapateira, ik dacht in eerste instantie als een soort seizoenskracht, maar nee: Carin was met haar 63 jaar naar het dorpje geëmigreerd. Ze had jarenlang als docent Engels in Oman gewerkt en verhuisde daarna naar Duitsland, waar ze het veel te koud vond. Via via kwam ze terecht in dit Algarvse equivalent van Schubbekutteveen, waar de buurtkruidenier nog steeds gesloten is op zondagen. Ze sprak geen Arabisch, geen Duits, en nog geen Portugees, maar haar Engels was gelukkig wel heel goed. Ik hoop dat ze hier een fantastische laatste levensfase zal hebben. 

Ik heb een eigen kamer, vooral omdat ik niks anders kon vinden, maar ik vind het ook wel fijn om zo nu en dan even kan doen en laten wat ik wil. Het is een villa waar ik een eigen kamer en badkamer heb. Ik heb mijn huisgenoten nog niet ontmoet. Omdat er hier geen supermarkt is die open is op zondagen, ben ik uit eten gegaan bij Alcerim. Dit is een restaurantje met meerdere vegan opties, ook pizza’s, met goede reviews. Het ging om vijf uur open, en omdat ik geen lunch had gehad was ik echt aan het verhongeren. Het eten was echt superlekker en ze hadden zelfs vegan tiramisù als toetje. De helft van de pizza die ik niet op kreeg, wordt mijn lunch voor morgen. Ik raakte aan de praat met een oudere Duitse man die hier al jaren woont en als high level coach werkt en meerdere kenmerken in zichzelf omschreef die samen zouden voldoen aan de diagnose ASS, maar dat had hij echt niet, zei hij.

Ik ben nu in het zonnetje aan het uitbuiken op een bankje. Ik blijf het bizar vinden hoe achttien graden om half zeven ‘s avonds zo heet kan aanvoelen, hier in het zuiden in de bergen. 

Er is hier ook een klein zaakje dat vegan marmel verkoopt. Dat is een variant op het Braziliaanse pão de mel en een soort kruising tussen een chocoladetruffel en een cupcake. Morgenochtend gaan ze weer open, en mijn plan is dus om dan te ontbijten met deze kleine zoetigheden. 

Morgen vervolg ik mijn toch naar Raposeira, een dorpje naast Vila do Bispo, waar de etappe eigenlijk eindigt maar waar geen accomodatie meer was. Mijn roomie in Arrifana, die de route dus andersom loopt, heeft geslapen ik het hostel dat ik heb geboekt en vertelde me dat de eigenaar een behoorlijke weirdo is. Ik ben dus erg benieuwd naar dit mythische wezen!