Vanmorgen at ik de laatste boterhammen uit Odeceixe (gelukkig was er een broodrooster) met een restje pesto, een sojayoghurtje dat wonderbaarlijk genoeg in het assortiment van de lokale kruidenier zat en vertrok ik om acht uur ‘s morgens op mijn gemakje naar Arrifana. Voor deze tocht stond maar 17 kilometer, dus ik kon rustig aan doen.
De avond ervoor raakte ik aan de praat met een leuke vrouw uit Noordwijk, die net als ik in de knoei zat met het vinden van accomodatie. Tot aan Sagres zit ik gebakken, maar in Salema, de etappe daarna, is alles megaduur. Omdat zij wat rustdagen had, zou zij op woensdag aankomen in Vila do Bispo, wat mijn aankomstdag in Salema zou zijn. En ergens in het midden daarvan, in Raposeira, was nog een tweepersoonskamer voor een schappelijke prijs beschikbaar. Dus die hebben we samen geboekt! Het was even puzzelen, en het zorgt voor enige vertraging in mijn trip, maar gelukkig houd ik genoeg dagen over.
Gisteren liep de fishermen’s trail gedeeltelijk over in de landinwaartse historical way, en vandaag begon mijn route ook daar. Na tien kilometer bereikte ik de kust weer, en begon het zandhappen dus ook weer. Inmiddels zijn mijn benen het gewend, en met de afwisseling van zandweggetjes en hier en daar wat asfalt, vind ik het zelfs leuk.
In de duinen zijn allerlei eetbare kruiden en planten te vinden. Als visser kon je vroeger dus een prima maaltje voor jezelf bij elkaar sprokkelen om samen met je vers gevangen visje te eten. Helaas kon ik ze zelf niet allemaal identificeren, en kende onze lokale kruidenvrouw Sofija ze ook niet, maar na een snelle check op een internet kreeg ik de volgende plantennamen door: wilde asperge, rozemarijn, lavendel.
Het is hier allemaal zo prachtig. Elke dag denk ik wel een paar keer: het voelt illegaal dat ik dit live mag zien. Een soort paradijs dat afgesloten zou moeten zijn voor het publiek. En met het opkomende massatoerisme in de regio, waar ik zelf natuurlijk onderdeel van ben, is dat misschien niet eens zo’n onrealistische gedachte.
De route van vandaag leek iets drukker en vroeg me af hoe dat kwam; later bedacht ik me dat het natuurlijk zaterdag is. Omdat elke dag een hikedag is voor mij, bestaan de concepten weekend en werkweek nu niet voor mij.
Het verklaarde ook de drukte in Arrifana strand toen ik daar aankwam; de Portugezen vieren natuurlijk ook weekend. Ik deed een poging een duik te nemen, maar vond de hoge golven toch te eng. Uiteindelijk kletterde eentje zo op me neer, dat ik alsnog even afgekoeld was.
Na een lekker burgertje checkte ik in bij mijn hostel en bleek ik superleuke roomies te hebben die allemaal uit Nederland kwamen. Met eentje heb ik naar de supermarkt gelift en zowel de rit heen als terug was hilarisch. Samen hebben we vegan broodjes hamburger gemaakt (de craving is real op het moment) en in plaats van srirachamayo, piri pirimayo erbij gemaakt! Het hostel zelf is ook heel fijn, met een klein zwembad en ligbedjes. Ik heb dus lekker kunnen ontspannen met een boekje.
Terwijl ik deze update afmaak ben ik alweer in Carrapateira. To be continued!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten