Vanmorgen voelde ik me een prinses op de erwt toen ik wakker werd; al na een paar dagen kamers delen en in stapelbedden slapen, voelde mijn tweepersoonsbed met veel dekentjes als ware luxe. Ik nam een douche in mijn eigen (!) badkamer en begon aan mijn dag. In mijn rugzak de overgebleven boterhammen en pesto van gisteren, samen genoeg voor een heerlijk ontbijtje aan het strand.
Het eerste deel van de route was weer veel zandhappen - daarna vervolgde de tocht landinwaarts. Deze route was wat saaier - voornamelijk over landweggetjes waar weinig gebeurde of te zien was. Ergens was dat ook wel fijn, want zo kon ik even mijn gedachten de vrije loop laten en reageren op mijn lieve vrienden.
Ik had ook besloten om de meditatieve staat voort te zetten (shout out naar Jolanda!). Ik had mijn accomodatie al vooraf geboekt, en in tegenstelling tot de camino, is er nu dus niet zo’n druk om snel op het eindpunt aan te komen om een slaapplek in een herberg te bemachtigen. Ik kan dus echt rustig aan doen. En dus nam ik zoveel pauzes als waar ik zin in had, snuffelde ik aan alle bloemen, en snackte ik wat af. Het enige waar ik nu nog moeite mee heb, is het nemen van een detour voor een leuk café. Ik wil dat ze echt op de route liggen, omdat ik geen meter extra wil lopen (onvrijwillig extra lopen door verkeerde afslagen niet meegeteld). Er was bijvoorbeeld een veganistisch winkeltje slash cafeetje in een dorpje onderweg, maar lag tien minuten van de route. En dus besloot ik niet te gaan. Terwijl ik, als ik eenmaal op het eindpunt van de dag ben aangekomen, natuurlijk wel gewoon door het plaatsje wandel, op zoek naar voedsel en vertier. Deze hersenkronkel kraken wordt dus de volgende uitdaging!
Eenmaal in Ajezir aangekomen bleken gelukkig ook wat vegan eetgelegenheden te zijn. Ik was onderweg naar Roots, een hippe lunchroom waar je, al zittend op een kussen op de grond, gezonde sapjes kunt drinken en met veel geluk een suikervrij taartje. Toen kwam ik een Indiaas restaurant tegen en dacht ik; fuck die sapjes, ik wil comfort food. Ik at mijn buikje rond aan pakora, naan en curry. Grappig om te beseffen dat Indiaas nu als comfort voelt als ik in het buitenland ben; Ria left her mark!
Na even uitgepuft te hebben, vervolgde ik mijn tocht naar een kasteel (of wat daarvan overgebleven is). Mijn nieuwe hobby is nu bijzondere schoorstenen spotten, en vanaf het fort had ik een goed uitzicht op alle daken.
Vanavond ga ik even kijken bij het andere vegan plekje hier - blijkbaar is op vrijdagavonden poëzie en live muziek. Ik ben benieuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten