De grote dag! Ik werd al vroeg gewekt door een inpakkende Miriam, die om vijf uur moest opstaan om haar trein naar Madrid te halen. Om half acht ging ik zelf ook maar uit bed en na een rustig ontbijt liep ik om half negen bepakt en bezakt de deur uit. Ik had gehoord dat de route uit Oviedo verwarrend zou zijn en dat bleek zo te zijn: de kontjes van de schelpen wezen alle kanten op. Uiteindelijk zwichtte ik en heb ik met Maps naar het station genavigeerd; vanaf daar wezen de schelpen nog maar één kant op.
Al snel werd ik vergezeld door vier gepensioneerde Amerikanen uit Vermont, met wie ik zo’n tien kilometer liep, totdat Katie langsliep toen we even aan het rusten waren. De pensionado’s hadden genoeg uitgerust, ik bleef nog even met Katie mee rusten en samen liepen we verder. Mijn oorspronkelijke plan was om in Escamplero te slapen, een dorpje tussen Oviedo en Grado in. Daar kwam ik al om 12 uur aan, en ik was nog lang niet moe, dus besloot ik samen met Katie verder te lopen naar Grado. Niet veel later kwamen we de Amerikanen weer tegen en hebben we samen geluncht. Katie heeft goede chaotische vibes en ze vertelde me uitgebreid over wat allemaal heeft meegemaakt in haar leven. Zo bizar dat mensen met ogenschijnlijk zo’n normaal leven, al zo jong zoveel leed achter de kiezen hebben.
Om vier uur bereikten we Grado en ondanks dat mijn voeten pijn deden, bleef ik stevig doorlopen, omdat ik had gezien dat de albergue ter plaatste maar zestien bedden had. Ik wilde het niet riskeren om een pauze te nemen en daardoor achter het net te vissen. Toen we aankwamen bleken er nog maar vijf mensen te zijn. Niet veel later druppelde de rest binnen en inmiddels zijn alle bedden bezet. Misschien dus toch wel goed dat we een beetje hadden gehaast. De host vertelde me dat er vanaf half 7 een ontbijt was, en dat iedereen om acht uur opgerot moest zijn. Toen hij me zag schrikken van de tijden, stelde hij me gerust: hij zou ons wel wakker komen maken met deksels en lepels, mochten we te lang uitslapen.
‘s avonds had een van de pelgrims voor iedereen gekookt. Omdat het gehaktballen waren, haalde ik mijn eigen focaccia met verse groenten. Het was een heel gezellige avond met alleen een klein incidentje met Neurospicy Wouter uit Vlaams Limburg™️, die mijn vraag of hij geschiedenis had gestudeerd, nadat hij alle ins en outs over Vikingen met me had gedeeld, zag als uitnodiging om te oreren over hoe goed het Vlaamse onderwijs was, vergeleken met dat vreselijke Nederlandse onderwijs. Toen ik hem vertelde dat deze vergelijking me niet bezighield, kwam de aap uit de mouw: hij was gefrustreerd over dat Nederlanders altijd Belgen dom noemen, terwijl het Vlaamse onderwijs dus veel beter is. Daarna waarschuwde hij me voor beren op de Hospitales route.
Van de vrouw van de beheerder moesten we om tien uur naar bed, gelukkig kregen we nog vijf minuutjes extra, maar uiteindelijk lag ik vroeg in mijn bedje.
1 opmerking:
Heb je blogs gemist <3
Een reactie posten