Camino dag 2: Grado naar Salas

 Vanmorgen werd ik niet gewekt door de host, maar van een licht dat aanging. Verschrikt kwam ik rechtop, en zag ik dat iedereen al uit bed was, behalve mijn fellow lazy girl Katie. Buiten was het nog donker. De host groette ons met een vrolijke goedemiddag toen we met onze suffe hoofdjes aan de ontbijttafel verschenen. Er was lekkere filterkoffie, toast met jam en fruit. Alles wat je wil op de vroege ochtend.

Toen ik beneden mijn schoenen aandeed, stuitte ik op een vondst: in de “leave or take” bak lag een regenjasje van the North Face, zo eentje met allerlei handigheidjes, zoals ritsen bij de oksels zodat je de hitte er alsnog uit kan dampen. En hij zat als gegoten! Die was dus voor mij. 

Katie en ik besloten weer samen te lopen. Onderweg kwamen we drie vrouwen uit de albergue van gisteren tegen, en we hadden wat theorieën bedacht over hoe ze elkaar kenden. Onze consensus was uiteindelijk dat de Noorse en Vlaamse een relatie hadden, en dat de Spaanse het vijfde wiel was en spijt had dat ze was meegegaan, maar met wie de andere twee wel wat plannen hadden, maar zij was niet op de hoogte van dit plan. (Update om 9 uur ‘s avonds: ik heb het ze gevraagd en ze hebben elkaar alledrie op de camino leren kennen.) Ook bleek Wouter van gisteren ook Katie te hebben gewaarschuwd voor de Hospitales route, maar dan met de woorden: een wijze pelgrim mijdt de Hospitales. Daarom denken wij nu dat hij de Hospitales voor zichzelf wil, mogelijk omdat daar Vikingen verstopt zitten. 

Onderweg kwamen we een andere medeherberger tegen, ene Duitser die alleen verder was gelopen omdat diens vriend vanwege kniepijn de bus had genomen. We liepen een stukje samen, maar de Duitser had al snel genoeg van alle korte tussenstops van Katie en mij, bijvoorbeeld om katten te lokken of in random gastenboeken te schrijven, en liep door. 

Even later had ik een deja vu van het bloedbad op mijn vorige hikevakantie. Ik wist deze keer wel dat ik ongesteld was en ik had nog laten checken of ik niet doorgelekt was, maar toen ik ging plassen, bleek mijn onderbroek knalrood (mijn broek bleef wonderbaarlijk genoeg gespaard). In de bosjes heb ik toen alles maar verwisseld, inclusief onderbroek. Ik denk dus dat door de combinatie van het lopen en de hitte, ál mijn bloed sneller stroomt, waardoor alles er dus sneller uitkomt dan normaal. 

We liepen vooral over asfalt vandaag en ook niet tussen de koeien slash paarden. Dat betekent dus dat ik nog steeds niet van die koeien af ben, maar gelukkig ook dat we op een zachtere ondergrond gaan lopen.

Het was vandaag ook een stuk heter dan gisteren en omdat ik natuurlijk van top tot teen bedekt ben met UV-werende kleding, begon ik op den duur wel te koken. We kwamen langs een fonteintje en Katie had het idee, wat er aanvankelijk nogal debiel uitzag, maar geniaal bleek, haar hele gezicht in het koude water te dopen. Ik volgde haar en het was heerlijk verkoelend. Uiteindelijk dompelde ik mijn hele hoofd onder, en mijn voeten, en mijn handen. Ik voelde me een tevreden zeehondje.

In Salas splitsten onze wegen, omdat we allebei naar een andere albergue wilden. Maar hopelijk kruisen onze wegen snel weer <3 In de albergue zijn gelukkig veel pelgrims van de vorige avond, en ook nog drie Israëli’s, die probeerden mijn droogrekje te koloniseren toen ik mijn was aan het ophangen was. De albergue is een soort oud kantoortje en in de kozijnen van de kamers zit geen glas, maar gaas, wat op zich voor goede verkoeling zorgt.

in Salas probeerde ik carajitos, typische Asturische koekjes gemaakt van eiwit, hazelnoot en suiker. Verder niets, al verdenkt de host van de albergue de bakker ervan nog een geheim ingrediënt te hebben. Dat geloof ik wel, ze waren namelijk erg lekker, en deze bakker was de uitvinder van het recept. De host had ook nog een tip voor een goede bakker in het dorpje van morgen, en dan voornamelijk hun milhojas. 

Verder is Salas niet zo boeiend, en heb ik vooral in de albergue gesocialized. Morgen lekker klauteren gedurende zeven kilometer, en daarna op de bergen (misschien wel tussen de koeien!) naar Tineo. Dus ik moet maar eens gaan slapen!