Vannacht werd ik gewekt door drie Israëli’s die aangeschoten en lallend terug in de herberg arriveerden, dus vanmorgen voelde het extra fijn om met flink geritsel mijn tas in te pakken. Ik merkte dat ik vanmorgen uitkeek naar mijn vierkante toast met margarine en aardbeienjam als ontbijt. Ik was om kwart over zes al wakker, en was om kwart voor acht de deur uit. Een nieuwe recordtijd. Ik kwam al snel Ryan tegen, die van plan was om anderhalve etappe te lopen, omdat hij anders vandaag “maar” 19 kilometer zou lopen.
Daarna liep ik een stukje mee met een Amerikaanse vrouw en haar Puerto Ricaanse man. Ze vertelde me over haar carrièreswitch van zoöloog naar kunstenaar - ze bleek heel goed te zijn in het naschilderen van dieren en werkt nog op commissiebasis. Ik was op de een of andere manier alweer heel hongerig om tien uur, uiteindelijk zwichtte ik om elf uur en terwijl ik mijn restje tortilla met opgewarmde hummus oppeuzelde, kwam Katie voorbij gelopen. Samen vervolgden we onze tocht en tot mijn grote schrik, vertelde Katie me dat ze er ook over nadacht om alvast een deel van de etappe van morgen te lopen. Ik moest lachen en zei dat we dan afscheid van elkaar zouden nemen in Tineo, waar de etappe van vandaag officieel zou eindigen. Daar kwamen we echter al om een uur aan, en ik merkte dat ik nog wel iéts van energie had. Ik had ook geen zin om een hele middag te niksen in een saai dorp. Dus we besloten te kijken naar de opties. Helaas was het óf een heel korte dag en stoppen in Tineo, óf een heel lange dag en er 13 kilometer aan vastplakken. Eerder zouden we geen albergue tegenkomen. Ik besloot mee te gaan in het idiote plan en kreeg na vijf kilometer spijt - het was een steile berg op - maar nu kon ik natuurlijk niet meer terug. Uiteindelijk was het heel gezellig en ook een grappige gewaarwording om echt met zijn tweeën te lopen, zonder andere pelgrims om ons heen. Ineens voelde het niet meer als een camino, maar als een gewone, misschien beetje lange wandeling. We eindigden in Campiello, een dorp drie kilometer voor het einde van de etappe. Eigenlijk hebben we dus gewoon twee etappes gelopen, haha. Ik voelde me voor het eerst écht heel afgepeigerd, maar ook blij dat we het hadden gedaan.
In het winkeltje kocht ik een bakje patatas bravas inclusief saus dat je in de magnetron moest opwarmen. Om toch wat voedingstoffen binnen te krijgen, gooide ik er een blikje doperwten doorheen. Het was het goorste wat ik in lange tijd heb gegeten.
Ik maak deze post twee dagen later af en eigenlijk weet ik niet veel meer. Dus ik ga maar verder met schrijven over vandaag x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten