Gistermiddag vertrok ik tijd half 2 op mijn gemakje richting Eindhoven, om vanaf daar naar Bilbao te vliegen. Ik haat wachten, zeker op een vliegveld, en zou er meer dan een uur van tevoren zijn, dus zelfs met een kleine vertraging zou ik de vlucht, weliswaar met wat gehaast, nog kunnen halen, was mijn gedachte. Ik kwam netjes volgens dienstregeling aan in Eindhoven, en zoals gewoonlijk haalde ik bij het bakkertje een snack voor op het vliegveld. Uiteindelijk bleek de vlucht veertig minuten vertraagd en had ik dus alsnog alle tijd om mijn taartje te verorberen.
Eenmaal aangekomen in Bilbao, bleek er een groots feest te zijn. Het centrum was bezaaid met mensen, en vanwege hun outfits dacht ik in eerste instantie dat het Pride was in de stad. Het bleek echter Aste Nagusia te zijn, een negen dagen durend volksfeest door heel de stad. Gelukkig bleek mijn kamer in het hostel goed geluidsdicht te zijn en heb ik heerlijk geslapen.
Dat volgende ochtend haalde ik een tortilla met aardappel en gekarameliseerde ui en vervolgde ik mijn weg naar het busstation. Ik was al aan de late kant (de koffie die ik had besteld bleek net van de kook af te zijn, dus het duurde even), en eenmaal daar kon ik de bussen niet vinden. Toen ik eindelijk de toegangspoortjes had bereikt, de terminals bleken op -1 te zijn, werkte mijn barcode niet. Uiteindelijk liet een beveiliger me door en om twee minuten voor tien snelde ik naar beneden, waar ik vervolgens mijn bus plus terminal niet kon vinden op te schermen. Terwijl ik gehaast alle bussen langs liep, hij zou toch niet al vertrokken zijn, wist een aardige chauffeur me gelukkig te woord te staan, en bleek mijn bus GELUKKIG te laat te zijn. Onderweg kreeg de bus ook nog een kapotte band, en stonden we stil op de snelweg, maar wonder boven wonder kwam er al snel iemand om de band te vervangen en waren we na zo’n half uur alweer en route. Keurig op tijd kwam ik om half drie aan in Oviedo, het startpunt van mijn wandeling. Ik haalde mijn pelgrimspaspoort op bij de kathedraal en vervolgde mijn weg naar de Albergue. Ik deelde mijn kamer met Miriam, die klaar was met haar Camino en onderweg een juice lovestory had, waarover ze maar al te graag uitgebreid vertelde, en Katie, die net als ik de volgende dag zou gaan lopen.
Van Oviedo heb ik uiteindelijk weinig gezien, omdat naar sappige verhalen luisteren in de albergue toch leuker was dan in de motregen ronddwalen. Om tien uur ging ik slapen, om uitgerust te beginnen aan de grote dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten