Gisteren verliep mijn dag niet mega soepel. Ik zou sowieso wat later aan mijn hike beginnen, omdat de eerste bus die ik kon boeken pas om 12 uur op het startpunt zou arriveren.
Eenmaal bij de bushalte aangekomen wachtte ik, en wachtte ik… net toen ik me begon af te vragen of de bus misschien meer dan een kwartier te vroeg was gekomen, en zonder mij was vertrokken, kwam, duh, de bus aangereden, een half uur later dan verwacht.
Voor de tocht van Zambujeira do Mar naar Odeceixe stond zeven uur, en ook zou die vrij moeilijk zijn. Ik was in mijn hoofd aan het uitrekenen hoe laat ik dan zou aankomen bij mijn slaapplek; waarschijnlijk pas na 8 uur, want ik wilde immers ook af en toe even kunnen zitten, en dat vooruitzicht vond ik afschuwelijk. Verder was de tocht grotendeels door zanderige duinen, en kwam er ook wat klim- en klauterwerk aan te pas. Ik zat dus flink te balen, maar gelukkig was het gelijk een goede oefening van mijn meditatietraining die ik kon toepassen: loslaten en overgeven. Het voorbeeld wat toen werd genoemd was erg toepasselijk: Stel, je bent naar het treinstation aan het fietsen en je komt te laat. Je kunt nu drie dingen doen: of je gaat heel erg balen en nadenken over dat je je trein niet gaat halen; je stopt dan je energie in het balen in plaats van je benen. Twee, je accepteert dat je te laat komt en fietst lekker rustig door. Of drie, je focust je energie op het fietsen en laat het op tijd komen los. Ik dacht aan mijn opties: de eerste viel logischerwijs af. De derde, liever niet, want rennen of snelwandelen door het zand zag ik niet zo voor me. Dus ik besloot te gaan voor acceptatie. Dat lukte niet direct, maar het was in ieder geval een goede oefening.
Gelukkig waren de uitzichten weer prachtig en vond ik het ook best gaaf om soms als een soort berggeit mijn weg omhoog te vinden.
Het laatste stuk was langs een zeearm met laag water en ik besloot een duik te nemen. Ondanks dat het hier meestal maar rond de 20 graden is, voelt het veel warmer dan dat, ook als ik niet hike. Je voelt de zon echt branden. Het was dus heel fijn om even af te koelen. Uiteindelijk kwam ik rond half 7 aan in het dorpje, en was die stress dus voor niets geweest. Zie je, mediteren lost alles op!! Snel schoot ik een buurtwinkel in die nog open was. Odeceixe is echt inimini en het bleek moeilijk om vegetarisch, laat staan vegan eten te vinden. Daarom besloot ik tot een feestmaal in bed van koekjes, chocolade, brood en pesto. Ik had een privékamer, dus kon me even flink te goed doen aan al het lekkers.
Ook kwam ik nog een leuk feitje tegen: op typisch Algarvische/Algarvse (?) huizen zie je vaak een bijzondere schoorsteen. Deze is per huis uniek, en huiseigenaren lieten hier vroeger hun status mee zien. De huizen op het platteland zijn vaak wat simpeler, met dus ook standaard schoorstenen, maar ook hier zie je soms, met wat geluk, een bijzonder hoogtepunt!
1 opmerking:
Mooie les over acceptatie :)
Een reactie posten