Porto Covo naar Vila Nova

Vanmorgen, om zes uur, gingen mijn ogen open na een lange, diepe slaap. Buiten was het nog donker, maar ik besloot aan de dag te beginnen. Lekker vroeg aan de wandel, misschien zelfs nog een zonsopgang meemaken, dat leek me wel wat. Helaas werd dat plan verstoord door een boomerman die geen social cues begreep, gecombineerd met mijn onvermogen om zijn monoloog te stoppen door direct aan te geven dat ik op het punt stond te vertrekken (dat ik mijn trui aan had en mijn zware rugzak op, bleek niet voldoende aan hints te zijn). Gelukkig redde een Duitse vrouw me, die binnen kwam gelopen met een brood. Ze gaf me de kans de monoloog te onderbreken door haar te vragen waar ze dat brood zo vroeg had gehaald. Ze legde me de route naar de bakker uit, en weg was ik. Eenmaal daar, in de rij, werd ik op mijn schouder getikt. De boomer was me achterna gelopen en wilde weten waar ik woonde, en toen dat niet in de buurt bleek van zijn boerengat, stelde hij voor me zijn e-mailadres te geven. Hij had namelijk nog wel een leuk fotoalbum van zijn vorige hike, dat hij graag aan me wilde laten zien. Ik gaf hem mijn telefoon zodat hij zijn gegevens kon typen. Ondertussen bestelde ik een broodje. "Hoe heet je eigenlijk?" vroeg hij toen hij mijn telefoon weer aan mij overhandigde. Rien had me onbedoeld voorzien van stof tot nadenken, zij het niet over zijn stoere wandelreizen. De hike begon met het aanzicht van wat vissersbootjes in een kleine haven en de naam "Fishermen's Trail" werd me direct duidelijk. Vanaf daar was het kilometers, kilometers aan zanderige paden door de duinen en over het strand. Ik werd begroet door dikke, sappige succulenten die bloemen hadden gekregen, de felblauwe golven die tegen de kliffen aan klotsten, vuurrode erosie, en natuurlijk - vissers. De laatste paar kilometers waren zwaar, ik sjokte wat omhoog tegen het zand in, en leegde om de paarhonderd meter mijn schoenen van zand. Na 22 kilometer kwam ik iets na enen aan in Vila Nova de Milfontes. Na een lekkere vegan lunch checkte ik in in mijn hostel en nam ik direct een douche. Dat was nodig, want mijn oksels zijn weer op detox. Een aantal jaar terug stapte ik over van antitranspirant naar natuurlijke deo, en stonk ik een periode uren in de wind. Het idee was dat je zweetklieren verstopt zijn geraakt alle troep in antitranspirant, en dus een periode moeten "ontgiften". Op een blog van Dokter Oksel las ik een aantal weken terug dat je met zeep de natuurlijke bovenlaag van je huid weghaalt, wat bacteriën vrij spel geeft. Zijn advies was dus om even helemaal geen zeep en deo te gebruiken. Gisteren had ik dus zonder zeep gedoucht en daarna geen deo gebruikt. Ik stonk vandaag zo erg, dat ik toch heb gezwicht en wat zeep heb gebruikt. To be continued...