Camino dag 8: naar Lugo

Vandaag was de grote dag: de langste én nu ook nog de warmste dag van de Camino: er was 36 graden voorspeld in Lugo. Om vijf uur ging mijn wekker en veertig minuten later liep ik naar buiten. Ik vond het toch wel eng om in mijn eentje het bos in te gaan, dus ik wachtte een kwartier op een bankje bij de ingang totdat ik een pelgrim met een hoofdlamp zag aanlopen. Het voelde toch veiliger om te weten dat er iemand achter me liep. Zo’n anderhalf uur later begon het licht te worden en had ik al flink wat kilometers in te benen.

Tijdens een korte pauze liep Graeme langs, mijn camino papa, en samen liepen we verder. De temperatuur bleef behapbaar tot een uur of 12; toen begon het écht warm te worden. Gelukkig hoefden we toen al niet meer zo ver. Op het laatst sloot Louise aan, een bijzonder irritante vrouw die graag heel veel praatte en zeurde en op de vraag waar we vandaan kwamen na, geen enkele vraag aan ons stelde. Godzijdank wilde ze niet aansluiten bij ons plan om te lunchen bij een vegan restaurant. 

Om kwart voor twee, 30 kilometer verder, gooide ik mijn tas neer in de albergue, nam een douche (ik meurde behoorlijk), en ging ik naar het restaurant, waar ik zou gaan lunchen met mijn camino familie (Graeme, Katie, en Daniel). Het eten was oké, maar heel “gezond”, terwijl ik juist even lekker wilde bunkeren. Ik voelde mezelf echt inkakken, maar besloot toch een stukje mee te lopen over de oude Romeinse muur. Daarna strompelde ik in de hitte terug naar mijn albergue, waar ik een heerlijk dutje deed. 

‘s avonds besloot ik niet mee de stad in te gaan om wat te drinken, maar wat te eten voor mezelf te halen. Ik haalde een Galicische cheesecake en deed boodschappen bij Froiz- wat echt een avontuur was: het was een soort kleine hypermarché met allerlei gekke afdelingen. Ze hadden er ook gerookte tofu, maar helaas zat ik daar te vol voor. Ik haalde brood, hummus, fruit en wat snackjes voor de volgende dag. Ik ging voor mijn doen laat slapen - pas om half elf, maar viel gelukkig snel in slaap.