Na de korte dag gevolgd door een fijne nacht in het boshuisje en een goed ontbijt, begon ik met frisse energie aan mijn tiende wandeldag. Na een paar kilometer haalde Emiel me in, die had uitgeslapen en in ene hostel verderop had geslapen. Ik had Emiel in Asturias ontmoet, wat nu al als weken geleden voelt, maar waarschijnlijk was het nog geen week geleden. We liepen een stukje samen en dronken een koffie, maar omdat hij veel sneller liep dan ik, namen we afscheid. Hij komt volgende week naar Rotterdam om een vriendin op te zoeken, maar zag in mij een goede gids voor wanneer zij overdag aan het werk is.
Mijn plan was om naar Melide te lopen - dit is het punt waarop de Camino primitivo samenkomt met de Camino Francès, en zou 28 kilometer lopen zijn. Toen ik daar eenmaal aankwam was het nog best vroeg en ik voelde dat ik nog wel wat energie in de benen had. Ik merkte ook dat het gelijk veel drukker was en na negen dagen rust was ik nog niet klaar voor de mensenmassa’s van de Francès. Ik loop door naar Boente, waar ik langs het terras van het hostel liep waar wat bekenden zaten, maar ik voelde me nog niet moe. Ik heb geen idee waarvan ik gisteren bezeten was, of misschien was het gewoon mijn ovulatiedag, of het feit dat ik eindelijk een korte dag en lange nacht had, maar uiteindelijk heb ik veertig kilometer naar Ribadiso gelopen. Ik was door andere pelgrims lekker gemaakt voor de albergue daar, die was blijkbaar een van de beste van de hele Camino, inclusief een verkoelend beekje en al. Toen ik er aankwam leek het eerder op een schoolkampgebouw uit de vorige eeuw, en het beekje was zo ondiep dat je er net kon pootjebaden. Alsnog was ik blij dat ik de afstand had afgelegd, want vanaf hier was het nog maar 40 kilometer lopen naar Santiago. Ik at lentejas in het restaurant ernaast en viel niet lang daarna in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten